ائتلاف با يكديگر، ناپلئون را شكست داده ودر كنگره وين ١٨١٥ «نظام توازن قوا» «١» را با پشتوانه «كنسرت اروپا» «٢» به وجود آوردند.
براساس‌اين سيستم بين المللى، هرگاه يكى از كشورهاى قدرتمند در عرصه سياست خارجى دست به تجاوز بزند، ساير قدرتها با اتحادشان جلوى تجاوز او را مى‌گيرند. اين نظام در طى قرن نوزدهم حاكم بوده و قدرتهاى بزرگ اروپايى اركان اين سيستم بودند.
٢- اتحاد ايتاليا و آلمان‌ دو سرزمين «ايتاليا» و «آلمان» ازدير باز تحت سلطه خارجى وتجزيه داخلى بوده‌اند. ظهور جنبش ناسيوناليسم در اروپا وتشكيل دولتهاى ملى، مردم اين سرزمينها را به سوى «وحدت ملى و سرزمينى» سوق داد. ايتاليا وآلمان به سال ١٨٧٠ م به وحدت واستقلال دست يافتند. آلمان كه ملتى در حال ترقى و پيشرفت بود درحوادث مهم آستانه قرن بيستم نقش اساسى را در نظام بين الملل ايفا كرد. «٣» ٣- استعمار وتقسيم آفريقا سلطه‌گرى و روابط نا برابر امپرياليستى بين دولتهاى قدرتمند و سرزمينهاى مستعمره در اين قرن به اوج خود رسيد. آفريقا در سال ١٨٨٠ در يك كنفرانس رسمى در «برلن» بين استعمارگران اروپايى تقسيم شد. رقابت بر سرمستعمرات بين استعمارگران تازه به دوران رسيده مانند «آلمان» واستعمارگران پير مانند «انگلستان وفرانسه» شدت گرفت و درگيريهايى را در پى داشت. «٤»