بزرگترين قطب اقتصادى است. اروپا نيز از سال ١٩٩٣، تحت عنوان اروپاى متحد به فعاليت اقتصادى، مالى و پولى هماهنگ دست زده‌است. ژاپن هم به همراه كشورهاى تازه صنعتى شده منطقه پاسيفيك (اقيانوس آرام)، قطب ديگر اقتصادى جهان را به وجود آورده است.
با اين حال برخى عقيده دارند كه نظام چند قطبى درابعاد اقتصادى، سياسى، نظامى و فرهنگى به صورت زير، تجلى پيدا مى‌كند:
الف- قطبهاى اقتصادى: آمريكا، اروپا و ژاپن‌ ب- قطبهاى نظامى: روسيه و آمريكا (سلاحهاى هسته‌اى استراتژيك)
ج- قطب سياسى: آمريكا (تحت عنوان ديپلماسى سازمان ملل متحد)
د- قطبهاى فرهنگى: فرهنگ مذهبى احيا شده و فرهنگ دموكراسى «١» نظام حكومت جهانى واحد:
بعضى از تحليلگران روابط بين الملل كه به نقش محورى ديپلماسى سازمان ملل متحد در سالهاى اخير با ديد خوش بينانه مى‌نگرند، معتقدند كه نظام آينده جهان «نظام حكومت جهانى» زير چتر سازمان ملل متحد خواهد بود. سيستم امنيت دسته جمعى در سالهاى پايانى دهه ١٩٩٠، با رقه‌اى را در دل آرمانگرايان ايده‌آليست در عرصه روابط دولتها به وجود آورد؛ آنهايى كه انتظار دارند حقوق واخلاق بين المللى، راه حلهاى مسالمت آميز و همكارى دولتها، چاره ساز مشكلات كنونى جامعه جهانى باشد. «٢» تحقق دولت جهانى زير نظر سازمان ملل متحد به دو شكل امكان پذير است:
١- حفظ ساختار كنونى سازمان ملل متحد: دراين صورت استقلال وحاكميت كشورها محفوظ مى‌ماند و سازمان ملل متحد به عنوان يك سازمان بين المللى مقتدر كه بيشتر دولتها منشور آن را امضا كرده‌اند، عمل خواهد كرد. دراين راستا، سازمان ملل با توجه بيشترى به «امنيت، صلح، حقوق بشر، آزاديهاى اساسى و توسعه» سعى مى‌كند