فرهنگى، نژادى، مذهبى و زبانى داراى مشتركاتى هستند. تعداد جمعيّت يك ملت ممكن است كم يا زياد باشد. نقاط مشترك يك ملّت هر چه فراگيرتر باشد، نقطه قوّت دولت محسوب گرديده، دولت مى‌تواند در صحنه بين المللى فعّالتر عمل كند.
٢- كشور:
قلمرو محدودى كه گروهى از مردم در آن زندگى كرده و آن را متعلّق به خود مى‌دانند كشور ناميده مى‌شود. كوچك و بزرگى كشور در تشكيل دولت اهميّت ندارد، ولى از نظر قدرت ملّى تاثير دارد. اگر كشورى وسيع با منابع غنى و سرشار در اختيار ملتى توانا باشد، مى‌تواند از آن درجهت دستيابى به اهداف ملّى، بهتر و بيشتر استفاده كند.
٣- حكومت:
حكومت عبارت است از مجموع نهادهاى فرمانروا، وظايف و اختيارات هر كدام از آنها و روابطى كه ميان اندام‌هاى حكومتى موجود است. «١» ٤- حاكميّت:
«حاكميت» عبارت است از سلطه و فرمانروايى حاكم در جامعه سياسى كه صلاحيت اتخاذ تصميم گيرى نهايى وتعيين سرنوشت ملّت را براى حاكم فراهم مى‌كند.
«كشورى داراى حاكميت است كه دولت آن مستقل از هر قدرت دنيايى ديگر باشد، بطورى كه آن كشور در وضع قوانين داخلى و اجراى آن و همچنين در انعقاد قراردادهاى دوجانبه و چند جانبه بين المللى از هر گونه آزادى عمل برخوردار باشد.» «٢» حاكميت در داخل يك كشور بدين معناست كه حكومت مى‌تواند سرنوشت خود را تعيين كند و قوانين مورد نياز را تصويب واجرا نمايد، امّا در صحنه بين المللى حاكميت به ميزان قدرت ملّى وچگونگى نظام بين المللى بستگى دارد.
نظام جهانى:
نظام جهانى به سيستم خاص سياسى- حقوقى بين المللى گفته مى‌شود كه همه‌