ايتاليا و ژاپن نيز هر چند درجنگ جهانى اوّل با متفقين بودند، امّا از ثمرات جنگ چندان بهره‌اى نبرده و از تقسيم غنايم جنگى ناراضى بودند.
عوامل ياد شده به همراه ركود اقتصاد جهانى، اين كشورها را مصمم به تغيير نظام بين الملل در جهت حصول و حفظ منافع خود كرد؛ از آنجايى كه تغيير اين نظام جز ابزار جنگ و سيله‌اى ديگر نمى‌شناخت، قدم به قدم به سوى جنگ پيش رفتند.
٢- دولتهاى فاشيستى جنگ طلب‌ ناتوانى رژيمهاى دموكراسى بعد از جنگ جهانى اوّل در كشورهاى آلمان و ايتاليا موجب روى كار آمدن دولتهاى دست راستى افراطى (فاشيست‌ها) شد. اين دولتها كه از نظر اصول و مبانى فكرى، جنگ افروز و توسعه طلب بودند، جنگ را به عنوان بهترين ابزار تغيير روابط موجود انتخاب كردند. در ژاپن نيز دولت نظامى با آرمانهاى توسعه طلبانه در زمينه سياست خارجى روى كار آمد. «١» روند جنگ جهانى دوّم‌ : آلمان با اقداماتى از قبيل طرح «آنْشِلوس» «٢»، «پيمان مونيخ» «٣» و پيمان عدم تعرض آلمان و شوروى سابق» «دانتزيك» «٤» درلهستان قدم برداشت. بدين ترتيب، حمله به لهستان باعث شروع جنگ دوم جهانى شد.
حمله به لهستان از طرف آلمان، اعلان جنگ فرانسه و انگلستان را در پى داشت.
لهستان در يك جنگ برق آسا به اشغال نيروهاى آلمانى درآمد. آلمان در مرحله بعد، دانمارك و نروژ را به اشغال كامل خود در آورد و در دهم ماه مه ١٩٤٠ به هلند، بلژيك وفرانسه يورش برد و هر سه كشور را شكست داد.
نبرد با يك كشور جزيره‌اى چون بريتانيا مشكلات عمده‌اى براى آلمان پيش آورد