ژاپن در سال ١٩٤٥ تسليم متفقين شد. در نتيجه، سرزمينهاى هندوچين دوباره تحت سيطره فرانسه درآمد.
شكست سياست استعمارى فرانسه:
مبارزه ويتناميها عليه فرانسه از طريق «ويت مينه» «١» كه حزبى انقلابى بود، شكل مى‌گرفت. رهبرى اين گروه انقلابى را «هوشى مينه» و «ژنرال جياپ» به عهده داشتند. از سال ١٩٤٥ تا ١٩٥٤، به مدّت نه سال، جنگ پارتيزانى ضد استعمارى عليه فرانسه ادامه داشت. سرانجام، بزرگترين ضربه وشكست در سال ١٩٥٤ در نبرد «دين- بين- فو» «٢» بر نيروهاى فرانسوى وارد شد كه موجب خروج آنها از ويتنام شد. «٣» بعد ازش نظام جهانى ١٤٣ اشغال نظامى كويت توسط عراق ص : ١٤٣ كست «دين بين فو» كشورهاى عمده درگير جنگ در كنفرانس ژنو، موافقت‌نامه‌اى امضا كردند كه بر اساس آن مى‌بايست نيروهاى خارجى از سراسر ويتنام خارج شوند و انتخابات عمومى براى وحدت ويتنام، بعد از دو سال انجام شود.
مداخله آمريكا:
آمريكا از سال ١٩٥٤ به حمايت از رژيم ديكتاتور و سركوبگر «نگودين ديم» در ويتنام جنوبى كه مورد تنفر عموم مردم بود، پرداخت. «ويت مينه» ها كه آمريكاييان و رژيم نگودين ديم آنها را «ويت كنگ» (كمونيستهاى ويتنامى) مى‌ناميدند، عليه رژيم سايگون (پايتخت ويتنام جنوبى) مبارزه جدى خود را آغاز كردند. مبارزات همه جانبه عليه رژيم ويتنام جنوبى، آمريكا را به حمايت مداخله گرانه واداشت.
مداخله آمريكا از سال ١٩٥٩ وهنگامى آغاز شد كه «ارتش آزادى بخش ويتنام» با حمايت حكومت كمونيست چين و ويتنام شمالى و شوروى به نظاميان ويتنام جنوبى يورش برد و شكستهايى بدان وارد ساخت.