خود و غارت منابع كشورهاى ديگر به استعمار آنها دست زدند.
مطالب مربوط به استعمار نو را در درس آينده پيگيرى مى‌كنيم. در اين درس درباره استعمار قديم مطالبى ارائه مى‌شود.
استعمار براى كسب قدرت واعتبار ملّى‌ يكى از دلايل استعمار، كسب افتخارات ملى و ملاحظات سياسى و امنيّتى بود.
كشورى مانند ايتاليا كه تا نيمه دوم قرن نوزدهم (١٨٧٠ م) باتجزيه داخلى، استبداد و سلطه خا رجى روبه رو بود، پس از كسب استقلال به دنبال مستعمرات افتاد. اين امر ناشى از دستيابى به افتخارات براى ملت خودهمانند ساير دولتهاى اروپايى تلقى شده است.
«كسب اعتبار و افتخار ملى نيز استعمارگران را به توسعه طلبى وا مى‌داشت. براى مثال ايتاليا و روسيه هيچ كدام داراى سرمايه اضافى عمده نبودند، با اين همه در معركه به دست آوردن مستعمرات وارد شدند.» «١» بزرگترين استعمارگران اروپا ١- امپراتورى بريتانيا سرزمين جزيره‌اى انگلستان پس ازروى آوردن به تجارت و تشكيل كمپانيهاى تجارى، قدم به سوى دولت استعمارى برداشت. عواملى چون فرار اقليتهاى مذهبى آن كشور از ترس مجازات، «٢» پيشرفت در علوم وفنون و رقابت بين دولتها با انديشه «مركانتاليسم» «٣» همراه شد و بناى بزرگترين امپراتورى را به وجود آورد.