صليبى فتح گرديد. آنان به تشكيل حكومتهاى مسيحى دست زده، از گردن نهادن به امپراتورى روم شرقى امتناع ورزيدند. «١» جنگ دوّم صليبى به منظور شكست تركان اتابك آغاز شد. جمعى از امراى ترك كه لقب اتابك به خود داده بودند، برخى از سرزمينهاى تصرف شده توسط صليبيها را باز پس گرفتند. سپاهيان مسيحى صليب بر دوش در سال ١١٤٧/ ٥٤٢ ه. ق به فرماندهى «لويى هفتم» پادشاه فرانسه و «كنراد سوم» امپراتور آلمان به قصد تصرف شام حركت كردند. اين جنگها با درگيريهايى كه بين آنان و يونانيها رخ داد، به پيروزى نينجاميد و شام از اشغال و تصرف مجدد، مصون ماند.
جنگ سوّم صليبى در پى پيروزيهاى پى درپى مسلمانان در سرزمينهاى تحت اشغال مسيحيان آغاز شد. صلاح الدّين ايوبى، سردار كُرد كه در خدمت اتابكان بود، با نيروى بزرگى بر مسيحيان يورش برد و «اورشليم» را باز پس گرفت. «٢» مسيحيان كه از دلاوريهاى مسلمانان سخت حيرت زده شده بودند، به فرمان پاپ سپاهى در سال ١١٩٠ م/ ٥٨٦ ه. ق تحت فرماندهى سه تن از پادشاهان يعنى فردريك باربروس از آلمان، فيليب اگوست از فرانسه و ريشارد شيردل از انگليس فراهم آورده و لشكركشى بزرگى را آغاز كردند. على رغم فتوحات اين جنگ براى صليبيها، بيت المقدس همچنان در دست مسلمانان باقى ماند. «٣» جنگ چهارم صليبى كه از سال ٧٩٨ ه. ق (١٢٠٢ م) آغاز شد، بيانگر انگيزه اروپاييان از اين لشكر كشيهاست. اين جنگ بين مسيحيان ارتدوكس مشرق زمين (مستقر در امپراتورى روم شرقى) وكاتوليكهاى مغرب زمين (اروپاييان) بود. لشكر صليبى اين بار از راه دريا به سوى «قسطنطنيهة پايتخت امپراتورى روم شرقى حركت كردند. و پس ازمحاصره و فتح آن به غارت و كشتار همكيشانخود دست زدند، بگونه‌اى كه نويسندگان غربى در شرح آن نوشته‌اند: