شوروى (سابق) و ژاپن حق انحصارى دانش فنى (تكنولوژى) و «تحقيقات وپژوهش» را براى خود محفوظ نگهداشته و ازاين ابزار به عنوان عمده‌ترين سلاح براى وابسته نگه داشتن ملتهاى محروم استفاده مى‌كرده و مى‌كنند.
كشورهاى جهان سوم كه نخستين گام براى استقلال واقعى را مجهّز شدن به علم و تكنولوژى مدرن مى‌دانند، ناچار رو به سوى صاحبان آنها مى‌آورند. دولتهاى پيشرفته نيز فقط در ازاى وابستگيهاى اقتصادى، سياسى و فرهنگى حاضر به همكارى با كشورهاى جهان سوم هستند.
امروزه، دولتهاى جهان سوم هر چندكارخانجات وصنايع بزرگى را وارد كرده و بخشهاى صنعتى را ايجاد نموده‌اند، امّا تجربه الجزاير نشان داده است كه وابستگى به تكنولوژى، مواد اوليّه، حفظ ونگهدارى، توسعه خطوط توليد و ... اين صنايع به قدرى زياد است كه اگر كشورهاى پيشرفته و قدرتمند روزى در صدد تحميل اراده خود بر ملتهاى فقير بر آيند، براحتى آنان را با بحرانها و مشكلات زياد روبه رو مى‌سازند.
٣- كمكها واعتبارات خارجى‌ عمده ترين مشكل كشورهاى جهان سوم بدهيهاى آنها به كشورهاى صنعتى و صندوقهاى جهانى است. تخصيص اين اعتبارات بنابرملاحظات سياسى انجام مى‌شود.
كشورهاى صنعتى وامها واعتبارات را با شرايط ومحدوديتهاى خاصى دراختيار دولتهاى نيازمند جهان سوم قرار مى‌دهند.
اول آنكه، محل هزينه اعتبارات بايد در مواردى باشد كه آنها تعيين مى‌كنند.
دوّم آنكه، ميزان سود و بهره آن بقدرى زياد است كه دولتهاى دريافت كننده فقط مى‌توانند بهره آن را باز پرداخت كنند.
صندوق بين المللى پول و بانك جهانى نيز تسهيلات اعتبارى را با قبول شرايطى از جانب كشورهاى دريافت كننده به آنها اختصاص مى‌دهند.
كمكها واعتبارات بين المللى كه روزى براى حل مسأله فقر عنوان مى‌شد، امروز خود مايه فقر عمومى بيشتر براى مردم جهان سوم شده است، براى مثال مكزيك با