تيمور به سال ٨٠٤ ه. ق در زمان بايزيد اوّل به قلمرو عثمانى لشگركشى كرد و در آنكارا پس از يك جنگ سخت، سپاهيان عثمانى را شكست داد. «١» او اگر چه سرزمينهاى فتح شده را به قلمرو خود ضميمه نكرد، امّا شكست و اسارت بايزيد منجر به تجزيه دولت عثمانى شد.
تجديد عظمت و فتح قسطنطنيه‌ پس از يك دوران فترت ده ساله، سطان محمّد اوّل فرزند بايزيد، دوباره مجد و عظمت را به دولت عثمانى باز گرداند و سلاطين بعدى، قلمرو عثمانى را در آناطولى و بالكان كامل كردند.
قلمرو امپراتورى بيزانس (روم شرقى) به اندازه‌اى محدو د وكوچك شده بود كه فقط بطور سمبليك بدان امپراتورى گفته مى‌شد، ليكن به علت استراتژيكى بودن آن مورد توجه سلطان محمّد دوّم- معروف به «فاتح»- قرار گرفت. اين امر بويژه از آن جهت اهميت داشت كه رابطه سرزمين اصلى عثمانيان (آناطولى) را با سرزمينهاى بالكان تحت سلطه آنها براحتى برقرار مى‌كرد.
سلطان محمّد فاتح در سال ٨٥٧ ه. ق (١٤٥٣ م) قسطنطنيه را محاصره وفتح كرد.
بدين ترتيب، مهمترين واقعه آن عصر اتفاق افتاد. اروپاييان اين نقطه عطف تاريخى را پايان قرون وسطى و آغاز قرون معاصر مى‌دانند.
«بدين سان پس از جنگى كه ٥٤ روز به طول انجاميد و به دنبال چهار حمله كه توسط عثمانيها صورت گرفت- در آخرين حمله عمومى كه بزرگترين حمله طى اين جنگ بود- استانبول (قسطنطنيه) پايتخت ١١٢٥ ساله امپراتورى روم شرقى در بيستم جمادى الاول سال ٨٥٧ ه. ق‌فتح شد.» «٢»