دولتها رعايت آنرا پذيرفته و پايبندى خود را به آن در عمل نشان داده‌اند.
دولتهاى اروپايى در طول چندين سده اخير نظامهاى جهانى‌اى بر اساس توازن قوا، ديپلماسى، وهمچنين قراردادهاى نظامى و راههاى مسالمت‌آميز براى حل اختلافات بين المللى ايجاد كردند. بعد ازجنگ جهانى دوّم، نظام جهانى بر پايه دو قطبى و سازمان ملل متحد تداوم يافت. «١» نظام جهانى و دولتها با هم رابطه متقابل دارند. نظام جهانى رفتار وجهت‌گيريهاى دولتها را تحت تأثير قرار مى‌دهد. بطور مثال، در نظام دوقطبى پس از جنگ جهانى دوّم، كشورهاى جهان سوّم تحت نفوذ يكى از ابرقدرتها قرار گرفته، در راستاى منافع آنها رفتار مى‌كردند. از سوى ديگر، نظام بين المللى تحت تأثير رفتار دولتها قرار مى‌گيرد. به عنوان نمونه، رفتار دولت اتحاد جماهير شوروى (سابق) موجب تغيير نظام بين المللى دوقطبى گرديد. اقدام دولت عراق در اشغال كويت در سال ١٣٦٩ موجب بحران درجامعه جهانى و ائتلاف بين المللى درمقابل آن شد.
چگونگى روابط كشورها با يكديگر امروزه كشورها براى رفع نيازمنديهاى مختلف اقتصادى، صنعتى، سياسى و ...
ناچارند با يكديگر روابط متقابل داشته باشند. اين روابط- بر حسب ميزان هماهنگى و همكارى دولتها- به سه نوع تقسيم مى‌شود.
همكارى متقابل:
هرگاه اعضاى نظام جهانى در روابط با يكديگر بگونه‌اى عمل كنند كه در دستيابى به هدفهاى مشترك، يكديگررا يارى دهند، ميان آنها «همكارى متقابل» وجود دارد. اين روابط متقابل براى نيل به اهداف مشترك موجب گسترش همكاريهاى بين المللى وگاهى تشكيل سازمانهاى منطقه‌اى خواهد شد.