درحالى كه او (خليفه) نيك مى‌دانست كه موقعيت ونقش من چون قطب در سنگ آسياب است.
جامعه جهانى در عصر ظهور با پيوند خوردن با عنصر امامت به حركت تكاملى خود ادامه مى‌دهد. استعدادهاى مردم با پيروى از امام به شكوفايى نهايى خودمى‌رسند.
امام راهبر ايمان و عقيده مردم در تحقق احكام و فرامين الهى است.
بدين ترتيب، امام محور و مركز نظام جهانى قرار گرفته و بحق، اداره و هدايت جامعه به دست با كفايت او به مطلوب نهايى نايل مى‌شود و هدف آفرينش يعنى كمال انسان به واقعيت مى‌پيوندد.
ب- برگزيده الهى‌ امام و هادى بشريت، منتخب خداست، زيرا فقط راه وحى، راه كامل هدايت است.
پروردگار متعال بر انسان و انسانيّت منّت نهاده، فرد ممتاز و برگزيده از تمامى جهات را انتخاب و به فرمانروايى جهان گمارده است. اين ويژگى دركلام على (ع) چنين است:
«وَلَهُمْ خَصائِصُ حَقِّ الْوِلايَةِ، وَ فيهِمُ الْوَصِيَّةُ وَالْوِراثَةُ» «١» براى امامان (اهل بيت) ويژگيهايى است كه از آن جمله حق حكومت و برخوردارى از وصيت پيامبر اكرم (ص) و پيوند با نبوّت است.
از آنجا كه عقل و خرد آدمى هميشه نمى‌تواند به واقعيتها دست يابد، لطف و عنايت الهى در چارچوب وحى نازل شده راه هدايت كامل را به آدميان مى‌نماياند. در اين راستا، امام به عنوان برگزيده الهى با ويژگيهاى برتر، فضيلت، تقوا، علم و آگاهى وظيفه خطير هدايت را به عهده مى‌گيرد.
ج- بيعت مردم‌ تحقق امامت در زمينه حكومت به پذيرش مردم مرتبط است. به عبارت ديگر،