خلاصه درس‌ سازمان ملل متحد، به نمايندگى از كليه كشورهاى جهان، خود را مسؤول حفظ صلح وامنيت بين المللى مى‌داند. منشور ملل متحد، اين وظيفه را به عهده شوراى امنيت نهاده است. بررسى عملكرد اين سازمان درمورد «جنگ عراق عليه ايران» و «جنگ كويت» تا حدودى روشن خواهد ساخت كه آيا سازمان ملل به وظايف خود عمل كرده است يا نه؟
جنگ عراق عليه ايران كه از ٣١ شهريور ١٣٥٩ آغاز شد، نمونه‌اى ازعدم برخورد مسؤولانه شوراى امنيت درقبال جنگ وتجاوز درعرصه روابط بين المللى است.
شوراى امنيت در نخستين اقدام خود، با صدور قطعنامه ٤٧٩، بدون اعلام تجاوز عراق و بدون درخواست آتش بس و عقب نشينى به مرزهاى بين المللى، تنها از طرفين درگير خواست كه از كاربرد بيشتر زور خوددارى كنند و پس از ٢٢ ماه سكوت و پيروزيهاى چشمگير رزمندگان اسلام درجبهه‌ها (عمليات غرور آفرين بيت المقدس وآزادى خرمشهر) با صدور قطعنامه ٥١٤، خواستار برقرارى آتش بس و عقب نشينى به مرزهاى بين المللى شد. شورا در ساير قطعنامه‌ها نيز هيچ سخنى از محكوميت متجاوز به ميان نياورد. سرانجام، قطعنامه ٥٩٨ كه در بردارنده، نكات مثبتى بود و در سال ١٣٦٦ از طرف شوراى امنيت صادر شد- در سال ١٣٦٧ مورد قبول جمهورى اسلامى ايران قرار گرفت.
اشغال كويت از طرف كشور عراق در سال ١٣٦٩، موجب جنگ ائتلاف بين المللى‌به رهبرى آمريكا با دولت عراق شد. عملكرد سازمان ملل متحد دراين بحران، نشان دهنده رفتار جهت دار و جانبدارانه سازمان ملل متحد مى‌باشد.