گرفت، مسأله كويت را به موضوع حلّ بحران فلسطين ارتباط داد و با ايران درمورد اروند رود (قرار داد ١٩٧٥) واسراى جنگى دست به مصالحه زد.
قطعنامه ٦٦٥ شوراى امنيت سازمان ملل متحد روز ٢٥ اوت (سوم شهريور ١٣٦٩) صادر شد. اين قطعنامه اعمال قوه قهريه و زور را براى آزاد سازى كويت تجويز كرده بود.
آمريكاييها و در پى آن «ائتلاف بين المللى» براى تحقق مفاد قطعنامه هاى شوراى امنيت، عازم منطقه خليج فارس شدند.
كليه اقدامات ميانجيگرانه و راه حلهاى مسالمت آميز بحران خليج فارس بى نتيجه ماند. تلاشهاى ديپلماتيك، تحريم اقتصادى ومحاصره دريايى براى وادار كردن صدام به عقب نشينى، اثر نبخشيدو سرانجام شوراى امنيت، دست به اقدامى قاطع و جدّى زد و در روز هشتم آذر ١٣٦٩ مطابق با ٢٩ نوامبر ١٩٩٠ قطعنامه شماره ٦٧٨ را صادر كرد. قطعنامه ياد شده ضمن درخواست از عراق جهت تخليه بدون قيد و شرط كويت، عمليات نظامى عليه آن كشور را بر اساس ضرب الاجلى تعيين كرد. دولت عراق تا پانزدهم ژانويه ١٩٩١/ ٢٥ دى ماه ١٣٦٩ مهلت داشت كه به مفاد قطعنامه‌هاى شوراى امنيت عمل كند، در غير اين صورت اتحاد بين المللى به رهبرى آمريكا تحت مسؤوليت سازمان ملل متحد با توسل به زور، عراق را از كويت خارج مى‌ساخت. «١» آمريكا به همراه ٢٧ كشور از جمله دوازده كشور عربى، ٢٤ ساعت پس از ضرب الاجل شوراى امنيت يعنى ساعت دو و نيم بامداد هفدهم ژانويه (٢٧ دى ١٣٦٩)، جنگ بزرگى را عليه عراق آغاز كرد. اين جنگ به مدّت چهل روز ادامه يافت. عراق در تاريخ ٢٧ فوريه ١٩٩١ با قبول تمامى شرايط شوراى امنيت، از كويت خارج شد. «٢» حمله نظامى به عراق، آخرين اقدام شوراى امنيت درباره اين كشور نبود، بلكه در قطعنامه‌هاى بعدى مجازاتهاى سختى را عليه عراق به تصويب رساند.