انقلابى كويت اعلام كرد كه پس از سرنگونى دولت آل صباح، از دولت عراق تقاضاى كمك كرده بود.
سناريوى دولت متجاوز عراق هر چند با زيركى ومهارت خاص طرح شده بود، امّا از بخت بد، با حريفى رو به رو شد كه حمايت بين المللى را در پشت سر خود داشت و به نام «حفظ صلح و امنيت بين المللى»، «دفع تجاوز» و تحقق «حقوق بين الملل» رفتار مى‌كرد. «١» اقدامات شوراى امنيت در قبال اشغال كويت:
آمريكا در نخستين روز اشغال كويت، خواستار تشكيل جلسه فورى واضطرارى شوراى امنيت براى رسيدگى به اين تجاوز شد. شوراى امنيت، ساعت دو بامداد به وقت نيويورك، يعنى هنگامى كه نيروهاى عراقى كويت را اشغال كرده و به سوى مرزهاى عربستان به پيش مى‌رفتند، تشكيل جلسه داد.
قطعنامه ٦٦٠ شوراى امنيت درمورد محكوميت تجاوز عراق به كويت صادر شد. دراين قطعنامه از عراق خواسته شده بود كه بى درنگ و بدون قيد و شرط، تمام نيروهاى خود را از كويت خارج ساخته، به مواضع روزاوّل اوت ١٩٩٠/ دهم مرداد ١٣٦٩ باز گرداند. «٢» آمريكا، اروپا و ژاپن دراقدام بعدى كليه اعتبارات و داراييهاى عراق و كويت درخاج از اين دو كشور را مسدود اعلام كردند. اين عمل، صدام را از دستيابى به منابع مالى كويت محروم ساخت. اقدامات بعدى از قبيل بيانيه مشترك آمريكا و شوروى مبنى برخروج بى قيد و شرط عراق از كويت، درخواست كمك و اعزام نيرو از آمريكا به منطقه توسط عربستان سعودى و موافقت آمريكاييها همراه با اصرار صدام بر الحاق كويت به عراق، منطقه را به سوى جنگ تمام عيار پيش برد.
صدام درمانورهاى بعدى، كويت را به عنوان استان نوزدهم‌به عراق منضم كرد، كليه سفارت خانه‌هاى خارجى را در كويت تعطيل نمود، اتباع خارجى را به گروگان‌