بنادر و تأسيسات.
- استقبال از پذيرش قطعنامه ٥٨٢ توسط دولت عراق و درخواست از ايران براى پذيرش آن.
- لزوم توجه به پروتكل ١٩٢٥ ژنو در خصوص منع استفاده از سلاحهاى شيميايى.
البته در قطعنامه‌هاى ياد شده به طرف متجاوز كه شهرها را بمباران مى‌كرد واز سلاح شيميايى استفاده مى‌نمود و امنيت كشتيرانى را در خليج فارس به خطر انداخته بود، و حتى هنوز بخشهايى از خاك جمهورى اسلامى را در اشغال داشت هيچ‌اشاره اى نشده بود.
هشتمين قطعنامه شوراى امنيت به شماره ٥٩٨ (٢٩/ ٤/ ١٣٦٥/ ٢٠ ژوئيه ١٩٨٧) در بردارنده مطالب جديد وقابل قبولى بود كه جمهورى اسلامى ايران نه آن را ردّ كرد و نه آن را پذيرفت. عراق آن را قبول كرد. جمهورى اسلامى ايران خواستار جابه جايى بندهايى از قطعنامه بود. در اين قطعنامه «آتش بس فورى و عقب نشينى به مرزهاى شناخته شده بين المللى، ارسال ناظران سازمان ملل متحد در مرزها، آزادى ومبادله تمامى اسراى جنگى، تشكيل هيأت تحقيق بى طرف براى تعيين متجاوز و دولت مسؤول جنگ و تدابيرى براى حل وفصل اختلافات جهت گسترش امنيت در منطقه» تقاضا و درخواست شده بود. دو قطعنامه ديگر ٦١٢ و ٦٢٠ درباره كاربرد سلاحهاى شيميايى درجنگ ايران و عراق بود.
سرانجام، جمهورى اسلامى ايران در تاريخ ٢٧/ ٤/ ١٣٦٧، قطعنامه ٥٩٨ را پذيرفت. ولى عراق اين عمل را دليل ضعف دانست و اقدام به تجاوز مجدد نمود، سرانجام پس از عقب راندن متجاوز، رژيم بعث عراق آتش بس را پذيرفت؛ امّا هنوز سئوالات فراوانى كه در بر گيرنده تناقض درعملكرد سازمان ملل متحد است، مطرح مى‌باشد، نظير سوالهاى زير:
- چرا شوراى امنيت برخلاف رويه خود در ساير مناقشات بين المللى و به موجب ماده ٣٩ منشور، از شناسايى وتعيين متجاوز خوددارى كرد؟