قدرت اقتصادى- سياسى بود. «١» تظاهرات، درگيريهاى خونين، برخوردهاى خشونت آميز گروههاى تروريستى و صهيونيستى و ... چنان اوضاع را پيچيده و بحرانى كرد كه سازمان ملل متحد، پس ازجنگ جهانى دوّم، براى حلّ بحران مداخله كرد، هر چند فعاليت گروههاى فشار يهودى درانگليس و آمريكا و اراده اين دولتها را در ايجاد دولت يهودى، بايد مهمترين عامل به حساب آورد. انگليس و آمريكا، به عنوان صاحبان قدرت اصلى در نظام بين الملل و داراى حق وتو در شوراى امنيت، تمام امكانات خود را براى ايجاد دولت صهيونيستى به كار گرفتند. «٢» دولت انگلستان در سال ١٩٤٧ به سازمان ملل متحد اعلام كرد كه در همين سال، دوران قيمومت انگليس بر فلسطين خاتمه مى‌يابد و سازمان ملل بايد راه حلى ارائه دهد.
سازمان ملل متحد، هيأت يازده نفره‌اى را كه شامل نمايندگان كشورهاى كانادا، استراليا، چكسلواكى، گواتمالا، هند، ايران، هلند، پرو، سوئد، اروگوئه ويوگسلاوى بود، به فلسطين اعزام كرد.
هيأت يازده نفره، طرح تقسيم فلسطين را با هفت رأى موافق، به سازمان ملل ارائه كرد. سازمان ملل در ٢٩ نوامبر ١٩٤٧ اين طرح را با اكثريت بسيار ضعيفى وتحت فشار شديد آمريكا به تصويب رساند. «٣» اين قطعنامه سازمان ملل كه به قطعنامه «١٨١-» معروف است، حدود ٤٥ درصد از مساحت فلسطين را به عربها (دولت عربى)، ٥٥ درصد رابه يهوديان (دولت يهودى) و بيت المقدس را به نام منطقه حايل تحت نظارت بين المللى قرار داد. «٤»