خواست براى دفع تجاوز و برقرارى صلح وامنيت بين المللى به كره‌جنوبى كمك كنند.
نيروهاى كره جنوبى، دراين زمان، تا گوشه جنوب شرقى كشورشان عقب نشسته بودند و چيزى نمانده بود كه تمامى سرزمين كره تحت حاكميت و دولت واحد قرار گيرد، امّا نيروهاى ايالات متحده آمريكا، تحت پوشش سازمان ملل متحد، وارد كره شده، توانستند كره شمالى را تا مدار ٣٨ درجه، مرز قبلى بين دوكره، عقب برانند. نيروهاى سازمان ملل متحد، حتّى از مدار فوق گذشته و نيروهاى كره شمالى را تا مرز بين چين و كره شمالى عقب راندند. «١» چين ومداخله همه جانبه به نفع كره شمالى:
چين كمونيست، تحت رهبرى «مائو» كه نيروهاى آمريكا را در آن سوى مرزهاى كشورش مشاهده مى‌كرد، تصميم به حمايت همه جانبه از كره شمالى گرفت. سازمان ملل متحد، در پى مشاركت وسيع نيروهاى نظامى و داوطلب چينى در صحنه جنگ، طى قطعنامه‌اى چين را به عنوان يك «متجاوز خودسر» محكوم كرد. بدين ترتيب، كره به محلّ برخورد نيروهاى عمده جهانى تبديل شد. «٢» پايان جنگ كره:
اتحاد شوروى درجريان جنگ كره ناچار شد درجلسات شوراى امنيت شركت كند. اين اقدام به منظور استفاده از حق وتو به نفع كره شمالى صورت گرفت. شوراى امنيت كه با حضور شوروى در صدور قطعنامه‌ها دچار مشكل شده بود، با قطعنامه «اتحاد براى صلح» «٣» توانست ادامه عمليات كره را تضمين كند.
جنگ كره، طى سالهاى ١٩٥٠- ١٩٥١ بشدّت ادامه يافت. مذاكرات ترك‌