استفاده از يك سيستم جمعى براى نيل به هدف خود بنا نهادند.» «١» بنابراين، چنانكه مقدمه منشور ملل متحد و مكانيزمهاى طرح شده آن نشان مى‌دهد، حفظ صلح و امنيت بين المللى و ايجاد زمينه‌هاى همكارى بين المللى وگسترش روح همزيستى مسالمت آميز وعدم توسل به زور از عمده ترين اهداف تأسيس سازمان ملل متحد مى‌باشد.
اراده قدرتهاى بزرگ وفاتح جنگ در پى ريزى نظام نوين بين المللى:
هر چند سازمان ملل متحد دركنفرانس سانفرانسيسكو به سال ١٩٤٥ با اراده پنجاه دولت مؤسس به وجود آمد، امّا بر هيچ محقق روابط بين الملل وسازمانهاى بين المللى پوشيده نيست كه سنگ زيربناى اين سازمان توسط قدرتهاى متفق عمده درگير در جنگ (آمريكا، انگليس، شوروى و بعدها چين و فرانسه) در كنفرانسهاى «مسكو سال ١٩٤٣»، «تهران سال ١٩٤٣»، «دمبارتن اوكس سال ١٩٤٤» و «يالتا سال ١٩٤٥» گذاشته شد.
تا زمان افتتاح كنفرانس «مسكو» از نوزده تا سى اكتبر سال ١٩٤٣ هيچ جمله‌اى درباره تأسيس سازمانى به نام سازمان ملل متحد بيان نشده است. در كنفرانس «مسكو» كه دولتهاى چين، اتحاد جماهير شوروى، انگلستان و آمريكا شركت داشتند، آنها لزوم تأسيس يك سازمان بين المللى براى تأمين صلح را قبول كرده، اصل «استقلال» و «حاكميت» تمام دولتها را نيز محترم شمردند. «٢» دركنفرانسهاى «تهران»، «دمبارتن اوكس» و «يالتا» نيز فقط پنج قدرت ذكرشده دربالا شركت داشته، نسبت به مسائل عمده جهانى تبادل نظر وتصميم گيرى مى كردند.
تنها در كنفرانس «سانفرانسيسكو» بود كه نمايندگان پنجاه كشور شركت كرده؛ منشور ملل متحد را كه از جانب قدرتهاى عمده بالا تهيه و پيشنهاد شد، به تصويب رساندند.