خلاصه درس‌ نظام بين المللى پس از جنگ جهانى دوّم بر دو ركن اساسى استوار شد:
١- دو قطب عمده قدرت جهان (آمريكا وشوروى)
٢- سازمان ملل متحد بنياد اين نظام بين المللى را خواسته‌هاى دو ابرقدرت تشكيل مى‌داد كه در سالهاى پس از جنگ جهانى دوم، به دوره هاى زير طبقه بندى مى‌شود:
١- دوره جنگ سرد سال ١٩٤٧- ١٩٦٢.
٢- دوره تنش زدايى سال ١٩٦٢- ١٩٧٩.
٣- دوره جنگ سرد جديد سال ١٩٧٩- ١٩٨٥.
٤- دوره تنش زدايى نوين يا به سوى «نظم نوين جهانى» سال ١٩٨٥ به بعد.
دوره نخست جنگ سرد با رقابت شديد دو ابر قدرت همراه بود. بلوك بنديهاى اقتصادى- نظامى ومسابقه‌تسليحاتى مهمترين اقدامات اين دوره مى‌باشد. كشورهاى تازه استقلال يافته- كه بعدها به جهان سوم معروف شدند- در اين دوره، بادرك موقعيت جديد بين المللى تحت عنوان جنگ سرد و دو بلوكه شدن جهان، اقدام به تشكيل «جنبش غير متعهدها» كردند.
دوره تنش زدايى (١٩٦٢- ١٩٧٩) با بحران موشكى كوبا آغاز شد كه بسته شدن قراردادهاى سالت يك و دو را در پى داشت.
تجاوز نظامى شوروى به افغانستان، سرآغاز تيرگى روابط و رقابت شديد دوابر قدرت گشت كه منجر به استقرار موشكهاى ميان برد آمريكا در «اروپا» و «طرح جنگ ستارگان» شد.
دوره تنش زدايى نوين با به قدرت رسيدن ميخائيل گورباچف در شوروى به سال ١٩٨٥ آغاز شد كه به فروپاشى اتحاد جماهير شوروى ونظام دو قطبى انجاميد.