تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ٦٥ - باب دويم در صبر است و آنچه ملحق به اوست
و از آن حضرت- ٦- پرسيدند كه آيا مردى بدون پرسش و حساب، داخل بهشت تواند شد؟ فرمود:
«نعم، كل رحيم صبور.»
: «آن كه داراى رحم و صاحب شكيبايى باشد.» و از ابى بصير است كه گفت: از حضرت ابى عبد الله- ٧- شنيدم كه مىفرمود:
«ان الحر حر على جميع احواله ان نابته نائبة صبر لها و ان تراكمت عليه المصائب لم يكره و ان اسر و قهر و استبدل باليسر عسرا كما كان يوسف الصديق الامين- على نبيّنا و آله و عليه الصلاة و ٧- لم يضرر حريته ان استعبد و اسر و قهر و لم تضرره ظلمة الجبّ و وحشته و ما ناله الى ان منّ الله عليه فجعل الجبّار العاتى له عبدا بعد ان كان ملكا فأرسله و رحم به اللَّه امّته و كذلك الصبر يعقّب خيرا فاصبروا و وطّنوا انفسكم الصّبر تؤجروا»
[١]:
«مرد آزاده در تمام احوالش آزاده مرد است و اگر حادثهاى براى او پيش آيد، صبر مىكند، بر آن حادثه و اگر مصائب بر او هجوم آور شوند، ناخوش نمىدارد و هر چند گرفتار و مقهور شود و پس از راحت و رفاه به زحمت و سختى در افتد. چنان كه بر حضرت يوسف نبى- على نبينا و آله و ٧- رسيد و آزادگى و حريت او تغيير پذيرفت از آنكه به بندگى و خوارى و زندان مبتلا شد و تاريكى و بيمناكى چاه و آنچه به او رسيد، ضررى به بزرگوارى او نرسانيد و پادشاه جبار و سركش مصر را پس از اقتدار سلطنت، به بندگى او در آورد و آن حضرت را خداى عزّ و جلّ به رتبه رسالت و پيغمبرى رساند و رحم و عنايت به سبب او بر امتش فرمود و صبر بر اين دستور، عاقبت خير دارد.
پس صبر پيش گيريد و نفس خود را به او آرامش و آسايش دهيد. و به اجر و رستگارى، نائل شويد.» و از حضرت باقر- ٧- است:
«الجنة محفوفة بالمكاره و الصبر فمن صبر على المكاره في الدنيا دخل الجنة و جهنم محفوفة باللّذات و الشهوات فمن اعطى نفسه لذّاتها و شهواتها دخل النار.»
[٢]: «بهشت در ضمن ناگواريها و شكيبايى است و آن كه بر ناگواريها، شكيبايى در دنيا آورده، وارد بهشت مىشود؛ و جهنم در ضمن لذتها و خواهشهاست و آن كه لذت و خواهشها را عادت نفس خود دارد، وارد جهنم مىشود.»
[١] كافى ٢: ٧٣؛ مشكاة الأنوار: ٢١.
[٢] الكافى ٢: ٧٣.