بگوى اى پيغمبر! آنان كه در گمراهى مى‌باشند، خداى رحمان به آنها مهلت مى‌دهد و مدارا مى‌فرمايد.» و روايت كرده است عبد الرحمن بن حجاج كه در حضرت ابى عبد الله- ٧- ذكر بلا شد، و آنچه خداى عز و جل ايمانيان را به آن اختصاص بخشيده است، فرمود:

«سئل رسول الله ٦ من اشدّ الناس بلاء في الدنيا فقال النبيون ثم الأمثل فالامثل و يبتلى المؤمن بعد ذلك على قدر ايمانه و حسن اعماله فمن صح ايمانه و حسن عمله اشتد بلائه، و من سخف ايمانه، و ضعف عمله قلّ بلائه.»

[١]: «از پيغمبر خداى- ٦- سؤال شد كه بلا بر كدام طبقه از مردم در دنيا سخت‌تر است؟ فرمود:

انبيا در خور درجاتى كه داشته‌اند و پس از انبيا، مؤمن به قدر ايمان و نيكى اعمال خود مبتلا مى‌شود. پس آنكه ايمان صحيح و عمل نيك دارد، بلاى او سخت خواهد بود و آنكه ايمانش خرد و ضعيف است، بلاى او اندك مى‌باشد.» و روايت كرده است زيد شحام از حضرت ابى عبد الله- ٧- كه فرمود:

«ان عظيم الاجر مع عظيم البلاء، و ما احب الله عز و جل قوما الا ابتلاهم.»

[٢]: «به درستى كه بزرگى اجر با بزرگى بلا است و خداى عز و جل قومى را دوست نمى‌دارد جز آنكه آنها را گرفتار بلا مى‌فرمايد.» و اين سه شعر در اين مورد از طبع مترجم بر قلم مى‌گذارد:

اى بلاى تو ز نعمت خوبتر		نعمتت نيز از بلا محبوبتر
شكر نعمت را زبان ما ز توست‌		در بلاها هم توان ما ز توست‌
بر سر ما آنچه راندستى قضا		هم بر آن بخشايمان يا رب رضا

و از ابى بصير، از حضرت ابى عبد الله- ٧- است كه فرمود: «

ان لله عز و جل عبادا في الارض من خالص عباده، ما ينزل من السماء تحفة الى الأرض الا صرفها عنهم الى غيرهم و لا بلية الا صرفها اليهم‌

.»[٣]: «به درستى كه خداى تعالى را در زمين بندگانى است كه از بندگان خاصه‌اش، كه فرود نمى‌آيد از آسمان هديه‌اى جز آنكه از آنها منصرف به غيرشان مى‌دارد، و نه بليه‌اى جز آنكه منصرف به سوى‌شان مى‌فرمايد.»

[١] كافى ٢: ١٩٦.

[٢] همان، ٢: ١٩٦.

[٣] همان ٢: ١٩٦؛ تنبيه الخواطر ٢: ٢٠٤؛ التمحيص: ٣٥.