تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ١٤٥ - و اما الخاتمه
فرشتگان را كه هنگام مرگ او تا قبرش با او تشييع كنند و با او انس گيرند و مصاحبت نمايند تا روز قيامت. عرض كرد كه خداوندا چيست پاداش آنكه زن فرزند مردهاى را تسليت و خرسندى دهد؟ فرمود: او را در زير سايه خود قرار مىدهم، يعنى سايه عرش؛ در روزى كه سايهاى جز سايه من نباشد.» و روايت شده است كه حضرت ابراهيم- على نبينا و ٧- از خدا سؤال نمود و عرض كرد:
«يا رب ما جزاء من يبلّ الدمع وجهه من خشيتك؟ قال صلواتى و رضوانى، قال فما جزاء من يصبّر الحزين ابتغاء وجهك؟ قال اكسوه ثيابا من الايمان يتبوّأ بها في الجنة و يتّقى بها من النار، قال فما جزاء من سدّد الأرملة ابتغاء وجهك؟ قال أقيمه في ظلى و ادخله جنتى، قال فما جزاء من يتبع الجنازه ابتغاء وجهك، قال يصلى ملائكتى على جسده و تشيّع روحه.»
: «اى پروردگار من! چيست مر آنكه رويش را اشك چشم او از بيم تو تر نمايد؟ فرمود: مزد او رحمت و رضاى من است. عرض كرد:
چيست پاداش آنكه تدارك صبر و خرسندى غمزدهاى را براى طلب رحمت تو كند؟
فرمود: جامهاى از ايمان بر او مىپوشانم كه جاى گيرد با او در بهشت و ايمن باشد به سبب آن، از آتش دوزخ. عرض كرد: چيست پاداش آنكه اصلاح حال زنان بيوه را براى طلب رحمت تو نمايد؟ فرمود: او را در سايه خود مقام و آرام مىدهم و وارد بهشت خود مىنمايم. عرض كرد: چيست جزاى آنكه از پى جنازه رود محض طلب رحمت تو؟ فرمود: فرشتگان من بر بدن او رحمت آورند و روح او را تشييع نمايند.»