تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد
(١)
مقدمه ناشر
٥ ص
(٢)
پيشگفتار مصحح
٧ ص
(٣)
نويسنده كتاب
١٠ ص
(٤)
ترجمه كتاب
١١ ص
(٥)
روش تحقيق
١١ ص
(٦)
مقدمه
١٣ ص
(٧)
باب اول عوضهاى مصيبت فرزندان
٣١ ص
(٨)
فصل در آنچه تعلق به اين باب دارد
٤٩ ص
(٩)
باب دويم در صبر است و آنچه ملحق به اوست
٥٥ ص
(١٠)
در ذكر جماعتى از زنان كه علما، صبر و احتساب ايشان را نقل كردهاند
٨٥ ص
(١١)
باب سيم رضا
١٠٣ ص
(١٢)
درجات رضا
١١٣ ص
(١٣)
فصل بعضى از حكايات صابران و راضيان به قضاى الهى
١١٧ ص
(١٤)
فصل در دعا
١٢١ ص
(١٥)
باب چهارم در گريه است
١٢٣ ص
(١٦)
فصل گفتن كلمه استرجاع
١٣٥ ص
(١٧)
فصل نوحهگرى و تسليت دادن
١٣٩ ص
(١٨)
و اما الخاتمه
١٤١ ص
(١٩)
فصل كيفيت تسليت دادن
١٤٧ ص
(٢٠)
فصل تذكر به مصائب حضرت رسول و ديگر مطالب
١٥١ ص
(٢١)
فصل عنايت خداوند به مصيبت ديدگان
١٥٥ ص
(٢٢)
رساله امام صادق به بعضى از آشنايان مصيبت ديدهاش
١٥٩ ص
(٢٣)
1 فهرست موضوعات
١٦٧ ص
(٢٤)
2 فهرست آيات قرآنى
١٦٨ ص
(٢٥)
3 فهرست احاديث و اخبار و عبارات عربى
١٧٠ ص
(٢٦)
4 فهرست اعلام
١٧٩ ص
(٢٧)
5 فهرست اشعار فارسى و عربى به ترتيب قافيه
١٨٤ ص
(٢٨)
ادامه فهرست آيات قرآنى
١٨٥ ص
(٢٩)
6 فهرست جايها
١٨٦ ص
(٣٠)
7 فهرست كتب وارده در متن
١٨٧ ص
(٣١)
8 فهرست منابع
١٨٨ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص

تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ٣٩ - باب اول عوضهاى مصيبت فرزندان

وفات يافت و سخت بر او اندوهناك شد و در خانه خود عبادتگاهى گرفت و به مراسم عبادت پرداخت. به عرض مقدّس حضرت نبوى- ٦- رسانيدند.

چون آن حضرت عثمان را ملاقات نمود، فرمود:

«يا عثمان ان الله تعالى لم يكتب علينا الرهبانية انما رهبانية امتى الجهاد في سبيل الله. يا عثمان بن مظعون ان للجنة ثمانية ابواب و للنار سبعة ابواب. أ فلا يسرك ان لا تأتى بابا منها الا وجدت ابنك بجنبه آخذا بحجزتك ليشفع لك الى ربه عز و جل. قال فقيل يا رسول الله و لنا في افراطنا ما لعثمان قال: نعم لمن صبر [منكم‌] و احتسب.»

[١]: «اى عثمان! به درستى كه خداى تعالى رهبانيت را بر ما واجب نفرموده است و رهبانيت اين امت، جهاد در راه خداى است. اى عثمان بن مظعون! به درستى كه بهشت را هشت در است و آتش دوزخ را هفت در است. آيا شادمان نمى‌گرداند تو را كه وارد نشوى به هيچ يك از آن درها جز اين كه در آن هنگام فرزندت را پهلوى خود بيابى كه كمرت را گرفته و شفاعت براى تو مى‌كند در حضرت پروردگارت سبحانه و تعالى؟ انس گفته است كه به آن حضرت عرض شد كه اى پيغمبر خداى! آيا براى فرزندان ما كه پيشى گرفته‌اند نيز اين مقام و اقدام هست؟ فرمود: براى همه كسانى كه صبر كنند و اجر خواهند.» «حجزه» (به ضم حاء مهمله و زاء منقوطه) موضوع بستن زير جامه است و گفته شده است كه براى زير جامه حجزه است.

و از قرة بن اياس است كه مردى از انصار خدمت حضرت رسول خداى ٦- آمد و شد مى‌نمود و پسرى همراه داشت روزى به او فرمود:

«يا فلان اتحبه؟ قال نعم يا رسول الله- ٦- احبه كحبّك ففقده النبى ٦- فسأل عنه فقالوا يا رسول الله مات ابنه فلما رآه قال- ٦- اما ترضى ان لا تأتى يوم القيامة بابا من ابواب الجنة الا جاء يسعى حتّى يفتحه لك فقال رجل يا رسول الله- صلى الله عليه- أ له وحده ام لكلّنا قال بل لكلّكم.»

[٢]: «اى فلان آيا دوستش مى‌دارى؟ گفت: اى پيغمبر خداى دوستش مى‌دارم چنان كه تو را دوست مى‌دارم. روزى آن حضرت او را در حلقه اصحاب نيافت و جوياى او شد. گفتند: يا


[١] امالى صدوق: ٦٣؛ التعازى: ١٦؛ روضة الواعظين: ٤٢٢. با تفاوت اندكى.

[٢] التعازى: ١٤؛ مسند احمد بن حنبل، ٣: ٤٣٦؛ ٥: ٣٥؛ سنن النسائى، ٤: ٢٣؛ مستدرك حاكم نيشابورى ١: ٣٨٤؛ الدر المنثور ١:

١٥٨؛ الترغيب و الترهيب، ج ٣، ص ٧٩/ ١٦.