تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ٦٤ - باب دويم در صبر است و آنچه ملحق به اوست
را از او دفع دهيد و الّا شما را بر دفع او كفايت مىدهم.» و از آن حضرت است- ٦: «
عجبا لأمر المؤمن ان امره كله له خير و ليس ذلك لاحد الا للمؤمن ان اصابته سرّاء شكر فكان خيرا له و ان اصابته ضرّاء صبر فكان خيرا له.
»[١]: «در امر مؤمن، جاى عجب است. به درستى كه تمام امرش براى او خير و فايده است و چنين صرفه جز براى مؤمن نيست كه اگر نعمتى به او رسد، سپاس مىگزارد، و براى او خير است. و اگر سختى و بليتى او را دچار شود، صبر مىآورد پس براى او خير است.» مترجم گويد كه بايد به شخص شريف مؤمن عرض كرد كه تو گرو بردى، اگر جفت و اگر طاق آيد.
و از آن حضرت است- ٦-:
«الا اعجبكم ان المؤمن اذا اصاب خيرا حمدا لله شكرا و اذا اصابته مصيبة حمد الله صبرا فالمؤمن يوجر في كل شيء حتى اللقمة يرفعها الى فيه
» و في حديث آخر
«حتى اللقمة يرفعها الى فيه و في حديث فم.»
[٢]: «آيا به عجب نياورم شما را؟ به درستى كه مؤمن هر گاه چيزى را دريابد، شكر مىگزارد و خداى را سپاس مىدارد و اگر مصيبتى او را درك نمايد، خداى را مىستايد و صبر مىنمايد. پس مؤمن صرفه و اجر مىبرد حتى با لقمهاى كه به سوى دهان خود بر دارد».
و در حديث ديگر است حتى از لقمهاى كه به سوى دهانى برد و خورد و بخوراند.
مترجم گويد: همانا حكيم از روى اين حديث گفته است نيكبخت است آن كه خورد و كشت و بدبخت است آن كه مرد و هشت.
و از آن حضرت است- ٦-
«الصبر خير مركب ما رزق الله عبدا خيرا له و اوسع من الصبر»
[٣]: «صبر بهتر مركبى است و روزى نفرموده است خداى تعالى بنده را مباركتر و فراخ كامتر از آن كه او را به سر منزل كرامت رساند.
مترجم گويد: هم آن حضرت- ٦- مىفرمايد:
«الخيل معقود بنواصيه الخير»
و اين است كه صبر را مركب فرموده است.
[١] مسند احمد بن حنبل ٤: ٣٣٢؛ صحيح مسلم ٤: ٢٢٩٥؛ الترغيب و الترهيب ٤: ٢٧٨.
[٢] مسند احمد بن حنبل ١: ١٨٢ و ١٧٧ و ١٧٣؛ الجامع الصغير ٢: ١٤٨ با تفاوت در الفاظ آورده است.
[٣] مسند احمد بن حنبل ٣: ٤٧؛ سنن الترمذى ٣: ٢٥٢؛ المستدرك ٢: ٤١٤؛ الجامع الصغير ٢: ٤٩٦.