تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ٦٢ - باب دويم در صبر است و آنچه ملحق به اوست
العاملين.»
[١]: «چون خداى تعالى مردم اولين و آخرين را جمع نمايد، منادى ندا مىدهد كه كجا هستند صابران تا بدون حساب داخل بهشت شوند؟ پس جماعتى از مردم بر مىخيزند و ملائكه ايشان را پذيرايى مىكنند و مىگويند: كجا مىرويد اى فرزندان آدم؟ مىگويند: به سوى بهشت مىشتابيم. گويند: آيا پيش از حساب وارد مىشويد؟
مىگويند: آرى. ميگويند: شما چه كسان هستيد؟ ميگويند: ما صابران هستيم. مىگويند:
صبر شما چه بوده است؟ مىگويند: ما صبر در طاعت خداى كرديم و از عصيان و سر كشى با او شكيب آورديم تا خداى عزّ و جلّ ما را ميراند. مىگويند: شما چنانيد كه مىگوييد، داخل بهشت شويد و چه نيكوست پاداش عملكنندگان به صبر.» و از انس است كه گفته است پيغمبر خداى- ٦- فرمود:
«قال الله عز و جل اذا وجهت الى عبد من عبيدى مصيبة في بدنه او ماله او ولده ثم استقبل ذلك بصبر جميل استحييت منه يوم القيامة ان انصب له ميزانا و انشر له ديوانا»
[٢]: «خداى فرمود: چون متوجه كنم به بندهاى از بندگان خود مصيبتى را در بدن يا اموال يا فرزندانش و پذيرايى كنند آن را به شكيبايى نيكو شرم مىدارم از او در روز رستخيز كه براى او ميزانى برافرازم يا ديوانى باز نمايم.» و از ابن مسعود- رضى الله عنه- است كه پيغمبر خداى- ٦- فرمود:
«ثلاث من رزقهن فإنه رزق خير الدارين: الرضاء بالقضاء، و الصبر على البلاء، و الدعاء في الرخاء.»
[٣]: «سه چيز است كه هر كسى آن سه چيز را روزى يابد، پس او خير دنيا و آخرت را روزى يافته است: نخست رضا به قضاء است و دوم شكيب بر بلا و سوم دعا در هنگام وسعت و رخاء.
و از ابن عباس- رضى الله عنه- است كه گفت: در خدمت حضرت پيغمبر- ٦- بودم فرمود:
«يا غلام او يا غليم الا اعلمك كلمات ينفعك الله بهنّ؟
فقلت بلى يا رسول الله فقال احفظ الله [يحفظك، احفظ الله] تجده امامك، تعرف الله في الرخاء يعرفك في الشدّة اذا سئلت فاسأل الله و اذا استعنت فاستعن بالله [و اعلم ان
[١] كشف الغمة ٢: ١٠٣ با تفاوت اندكى؛ همچنين با تفاوتهايى در كلمات آن در امالى الطوسى ١: ١٠٠؛ فقه الرضا: ٣٦٨؛ تنبيه الخواطر ٢: ١٨٠ نقل كردهاند.
[٢] جامع الاخبار: ١٣٦؛ الجامع الصغير ٢: ٢٤٢؛ منتخب كنز العمال ١: ٢١٠.
[٣] دعوات الراوندى: ١٢١؛ المستطرف ٢: ٧٠ با تفاوت اندكى.