تسلیة العباد در ترجمه مُسکن الفؤاد - شهید ثانی - الصفحة ١٥١ - فصل تذكر به مصائب حضرت رسول و ديگر مطالب
فصل تذكر به مصائب حضرت رسول و ديگر مطالب
و از ابن عباس- رضى الله عنه- است كه گفته است پيغمبر خداى- ٦- فرمود:
«اذا اصاب احدكم مصيبة فليذكر مصيبته بى، فإنها من اعظم المصائب»
[١] «هر گاه مصيبتى به يكى از شما برسد، بايد به خاطر آورد مصيبت مرا؛ به درستى كه مصيبت من، بزرگتر مصيبتهاست.» و از آن حضرت- ٦- است:
«من عظمت مصيبته فليذكر مصيبة لى، فانّها ستهوّن عليه»
«آنكه بزرگ شناسد مصيبت خود را نسبت به مصيبت من، به درستى كه مصيبتش آسان مىشود.[٢] و از آن حضرت- ٦- است كه در مرض موتش فرمود:
«ايها الناس، ايّما عبد من امتى اصيب بمصيبة من بعدى فليتعزّ بمصيبته بى عن المصيبة التى تصيبه بغيرى، فان أحدا من امتى لن يصاب بمصيبة بعدى أشد عليه من مصيبتى.»
[٣]: «هر بندهاى از امت من كه مصيبتى بعد از من به او رسد، شكيبايى و خرسندى به مصيبت من گيرد از مصيبتى كه نسبت به غير من به او رسيده باشد. پس هيچ كس از امت من گرفتار نشود به مصيبتى سختتر و ناگوارتر بر او از مصيبت من».
و از عبد الله بن وليد است به اسناد خودش كه چون حضرت أمير المؤمنين- ٧- به درجه رفيعه شهادت فايز شد مرا حضرت حسن به سوى حضرت حسين- ٨- كه در مدائن بود، با كتابى فرستاد و چون كتاب را قرائت نمود، فرمود:
«يا لها من
[١] كافى ٣: ٢٢٠، الجامع الكبير ١: ٤١؛ الجامع الصغير ١: ٧٢.
[٢] اين ترجمه افتادگى دارد و ترجمه صحيح آن است كه:« آنكه بزرگ شناسد مصيبت خود را، بايد به خاطر آورد مصيبت مرا، كه اين باعث آسانى مصيبتش مىشود».
[٣] الجامع الكبير ١: ٣٧٢؛ بحار الانوار ٨٢: ١٤٣.