«كانت في بنى اسرائيل امرأة لها زوج و لها منه غلامان، فامرها بطعام ليدعو عليه الناس، ففعلت و اجتمع الناس في داره، فانطلق الغلامان يلعبان فوقعا في بئر كان في الدار، فكرهت ان ينغص على زوجها الضيافة، فادخلتهما البيت و سبحتهما بثوب، فلما فرغوا دخل زوجها و قال اين ابناى؟ قالت هما في البيت و انها كانت قدّمت بشى‌ء من الطيب و تعرّضت للرجل حتى وقع عليها. ثم قال اين ابناى؟ قالت هما في البيت. فناداهما أبوهما فخرجا يسعيان. قالت المرأة سبحان الله و الله لقد كانا ميّتين و لكن الله تعالى احياهما ثوابا لصبرى.»

[١]: «در بنى اسرائيل زنى بود و شوهرى داشت و از آن شوهر او را دو پسر بود. شوهر امرش فرمود كه تدارك طعامى كند تا مردم را بر آن طعام بخواند. زن به تدارك و كفايت امر شوهر پرداخته و مهمانها در خانه مجتمع شدند و پسرها در فضاى سراى به بازى اشتغال داشتند. ناگاه به چاهى كه در سراى بود، در افتادند و جان بدادند. زن آگاهى يافته ناخوش داشت كه ضيافت بر شوهرش ناگوار افتد. فرزندان را از چاه بر كشيد و در حجره‌اى خوابانيد و روى آنها را به جامه‌اى پوشيد و به كار خود مشغول شد. چون از آداب مهمانها فراغت يافتند، مرد سراغ فرزندان كرد. گفت. در حجره و به بازى مشغول هستند. و زن خود را آراسته و بوى خوش به كار برده در چشم شوهر جلوه داد و مرد را بر انگيخت تا با او بر آميخت و فراغت جست و باز پرسش فرزندان را از او نموده گفت در حجره و به طبع خود سرگرم بازى مى‌باشند. مرد آنها را آواز داد. ناگاه از حجره بيرون آمده به طرف پدر شتافتند. زن گفت: پاك و منزه است خداى، به خداى قسم كه هر دو فرزندان مرده بودند. و خداوند تبارك و تعالى آنها را به ثواب صبر و شكيبايى من حيات مجدد بخشيده است.»

[١] بحار الانوار ٨٢: ١٥٠.