مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٦ - ٢٤ - چه كسى حق فتوى دادن را دارد؟

به خود را بلد نيستند، كتاب‌هاى متوسط ابتدايى دينى را تدريس نمى‌توانند- تقريبا بى‌سواد هستند- و حتّى احتمالا نامه يك ورقه را به زبان مادرى خود به طور صحيح نوشته نمى‌توانند و از تقوى هم بى‌بهره‌اند ولى مدعى القابى‌اند كه از اجتهاد آنان در فقه خبر مى‌دهد. اينان عروسك‌هاى شيطانند و همين افراد بودند كه در دوران جهاد، جنگهاى داخلى را بين مسلمانان به عناوين پوچ و بيهوده براه انداختند كه روز قيامت بايد خود را آماده محكمه الهى بنمايند.

در ايران امروز بعضى كسانى رساله عمليه (توضيح المسايل) مى‌نويسند و براى افغانيها مى‌فرستند و جمعى از طلاب نادان را بوسيله پول موظف ترويج اجتهاد خيالى و حتّى اعلميت خود كرده‌اند درحاليكه حتى مجتهد نيستند.

آيا ضرر اين مدعيان و مزدوران بدبخت افغانى آنان بدتر از عملكرد دولت‌هاى بى‌دين نيست؟ اينان چرا از آيه مباركه: كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً پند نمى‌گيرند كه عالم بى‌عمل (تا چه رسد به كم‌سواد بى‌عمل) را به الاغى كه حامل كتابها است تشبيه فرموده است‌

البته مجتهدين جامع الشرايط حوزه‌هاى علميه قم و نجف و حوزه‌هاى ديگر مقام عالى خود را دارند.

اين هم چند موضوع مهم براى طالبان حق و هواخواهان حقيقت:

١- وظيفه شرعى مسلمانان است كه توسط مطبوعات و راهپيمايى‌ها و كانفرانس‌ها از دولت‌هاى خود بخواهند كه دستورات‌