مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦ - ٣ - توحيد انسانها در پناه توحيد خالق

روى‌ها در مورد علم از درجه اعتبار ساقط نمود وگرنه اعتبار علم هم از بين مى‌رود زيرا اساس اعتبار ادراكات علمى، اعتبار ادراكات عقلى و فلسفى است كه در جاى خود بيان شده است‌[١].

خدايان قديم و فعلى بشر يا بكلى باطل‌اند يا تا حدى مفيداند دسته اول را بايد مطلقا انكار كنيم و دسته دوم را بايد در مقام خودش و بدون افراط و زياده‌روى بپذيريم‌[٢] و همه بايد در مقابل آفريدگار يگانه و مدبر جهان و نازل‌كننده شريعت و اصول اعتقادى سر تسليم فرودآريم تا بخود و به فطرت خود و هدف وجودى خود و بحال و آينده خود و ابناى نوع خود خوشبختى بدهيم و از آنانيكه هواهاى خويش را معبود قرار داده‌اند دورى كنيم و حتى آنان را بسوى خداوند واحد هدايت كنيم تا وحدت نوع انسانى تأمين شود و شرور برود و خيرات همه‌جا را فراگيرد.

بلى تسليم بودن در مقابل حق و خداى جهان به اينست كه حكم تكوينى‌[٣] و حكم تشريعى‌[٤] را از آن او بدانيم‌ (إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ) و معتقد باشيم كه او عادل است و در هردو حكم (خلقت و شريعت) عدالت و كرامت را مراعات فرموده است. و نيز بدانيم كه تنها راه رسيدن به جهان بينى دينى و ايدئولوژى آن پيروى از انبياى راستين است كه ارواح مطهره‌

[١] - به كتاب« متافيزيك از نظر رئاليزم» نگارنده مراجعه شود.

[٢] - يعنى از مطلق كردن همه امور نسبى بپرهيزيم.

[٣] - خلقت اشياء.

[٤] - دستورات دينى.