مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٤ - ٢ - لذت جويى و هوس پسندى

تباهى فرهنگى بشر گرديده و او را از خدا و حقايق جهان هستى به دور نگه داشته است.

٢- لذت‌جويى و هوس‌پسندى:

طبايع خام غالب افراد انسان در اسارت احساسات و هوس‌هاى آنان است كه نوعى از اشتباه مرز انسانيت با حيوانيت است. وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ. دين با طبيعت اين‌چنينى سازگار نيست زيرا از لوازم ديندارى، انضباط اخلاقى، كنترل هوسها، تقديم ارزشها بر لذت‌ها و بلند بردن روح به سوى جهان فوق ماده و جهان تجرد است.

در منطق دين، انسان به عنوان جانشين خدا، عهده‌دار مسئوليّت‌هاى اخلاقى و اجتماعى (سياسى و اقتصادى و فرهنگى) و علمى و عقلى مى‌باشد. و مؤظف است كه در مقام عبوديت حق و اطاعت از قوانين تكوينى و تشريعى آفريدگار و خدمت به مردم همت نموده و اهتمام ورزد نه اينكه در برابر هوس‌ها و لذت‌ها و خودخواهيها تسليم شده و ديگران را ناديده بگيرد كه درخور حيوانات جنگل است.

لذا بهترين راه براى وجدانهاى نيمه‌بيدار بنا گذاشتن بر انكار آفريدگار مدبر و حكيم جهان است تا ريشه تكليف و احساس مسئوليت زده شود و در سراشيبى تنزل انسان در گودال حيوانيت مانعى عرض اندام نكند.