مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣١ - ١٣ - اعلاميه حقوق بشر اسلامى

حكومت‌ها جايز شمارد.

ماده بيست و يكم: گروگان‌گيرى انسان بهر شكلى از اقسام و براى هر هدفى كه باشد حرام است.

ماده بيست و دوم: الف) هر انسان حق دارد نظر خود را آزادانه اظهار دارد بشرطى كه با اصول شرعى در تضاد نباشد.

ب) هر انسان حق دارد كه مردم را طبق ضوابط شرعى دعوت بحق و نهى از منكر (زشتى) كند.

ج) تبليغات يك ضرورت حياتى براى جامعه است كه سوء استفاده از آن حرام است، و نيز تعرض به مقدسات و كرامت انبياء و انجام هرچه كه از شأن آن اخلال به ارزشها يا آسيب زدن به جامعه و از هم پاشيدن يا از بين رفتن و يا متضرر نمودن آن و يا تضعيف اعتقاد باشد.

د) دامن زدن به نفرت قومى و مذهبى و هرچه منجر به تمييز نژادى به صورت‌هاى مختلف آن گردد جايز نيست.

ماده بيست و سوم:

الف) حكومت امانتى است كه استبداد در آن و بد استفاده كردن از آن مؤكدا حرام است تا حقوق انسان تضمين شود.

ب) هر انسان حق مداخله در اداره شئون عمومى كشور خود را بلاواسطه و يا بوسيله وكيل خود دارد، چنانچه حق پذيرفتن مناصب و وظايف عمومى را مطابق به احكام شريعت دارد.

ماده بيست و چهارم: همه حقوق و آزاديهاى ذكرشده در اين اعلان مقيد و محدود به احكام شريعت اسلامى مى‌باشد.