شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١١ - ٦/ ٩ مجموعه آداب نماز

كشيدگى گردن، اگر قطره‌اى آب يا روغن بر پشت ايشان ريخته مى‌شد، از جايش تكان نمى‌خورد. [امام عليه السلام‌] دو چشمش را بست و سپس سه بار شمرده فرمود: «سبحان ربّى العظيم و بحمده». آن گاه راست ايستاد و چون استقرار كامل پيدا كرد، فرمود:

«سمع اللَّه لمن حمده». سپس در حال ايستاده، تكبير گفت و دست‌ها را تا رو به روى صورت، بالا آورد. آن گاه سجده كرد و دست‌ها را در حالى كه انگشتانش كنار هم و بدون فاصله بودند، در جلوى زانو و برابر صورت نهاد و سه بار گفت: «سبحان ربّى الأعلى و بحمده» و در حالت سجده، هيچ جاى بدن را بر جاى ديگر قرار نداد و بر هشت استخوان سجده كرد: دو كف دست، دو زانو، دو انگشت شست پا، پيشانى و بينى و فرمود: «لازم است سجده بر هفت‌تاى اينها قرار گيرد و اين، همان است كه خداوند در قرآن فرموده است كه: «و همانا سجده‌گاه‌ها براى خداست. پس در كنار خداوند، هيچ كس را مخوان» و اين هفت جا، پيشانى و دو كف دست و دو زانو و دو شست پا هستند و نهادن بينى بر زمين، مستحب است.

سپس امام عليه السلام سر از سجده برداشت و چون درست به حالت نشسته در آمد، تكبير گفت. آن گاه بر ران چپ نشست و روى پاى راست را بر كف پاى چپ قرار داد و فرمود: «أستغفر اللَّه ربّى و أتوب إليه». سپس در حال نشسته تكبير گفت و سجده دوم را به جاى آورد و در سجده دوم مانند سجده اوّل رفتار كرد و در حال ركوع و سجود، هيچ جاى بدن را بر جاى ديگر آن نگذاشت و در حال سجده، دست‌ها را چون دو بال، باز مى‌كرد و ساعد را بر زمين نمى‌گذاشت. اين چنين، امام دو ركعت نماز گزارد و انگشتان دو دست ايشان در حال تشهّد، بسته بود و چون از تشهّد فارغ شد، سلام داد و فرمود: «اى حمّاد! اين گونه نماز بخوان!».

ر. ك: ح ١٥ و ١٦.