شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٣ - ٦/ ٥ - ٤ ذكر ركوع و سجود

گذاشته است و هر كس تسبيح نكرد، نمازى ندارد».

٥٦٩. تهذيب الأحكام‌- به نقل از هشام بن سالم-: از امام صادق عليه السلام تسبيح ركوع و سجود را پرسيدم. فرمود: « [نمازگزار] در ركوع مى‌گويد:" سبحان ربّى العظيم" و در سجود مى‌گويد:" سبحان ربّى الأعلى". تعداد واجبش يك تسبيح، سه بار، سنّت، و فضيلت در هفت بار است».[١]

٥٧٠. تهذيب الأحكام‌- به نقل از معاوية بن عمّار-: به امام صادق عليه السلام گفتم: مختصرترين تسبيح در نماز چيست؟

فرمود: «سه تسبيح. شمرده مى‌گويى: سبحان اللَّه، سبحان اللَّه، سبحان اللَّه».

٥٧١. امام صادق عليه السلام: براى نمازگزار، كمتر از سه تسبيح يا ذكرى به همين اندازه، كفايت نمى‌كند.

٥٧٢. الكافى‌- به نقل از عبد اللَّه بن سليمان-: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: كسى در ركوع يا سجود نماز واجب، پيامبر صلى الله عليه و آله را ياد مى‌كند. در همان حال، صلوات بفرستد؟

فرمود: «بلى؛ همانا صلوات بر پيامبر خدا همچون تكبير و تسبيح است و آن، ده حسنه است كه هجده فرشته براى رساندنش به او بر يكديگر پيشى مى‌گيرند».

٥٧٣. علل الشرائع‌- به نقل از هشام بن حكم، در گفتگو با امام كاظم عليه السلام در حديثى-: گفتم:

چرا در ركوع گفته مى‌شود: «سبحان ربّى العظيم و بحمده» و در سجود گفته مى‌شود:

[١]. در نقل عوالى اللآلى، چنين آمده است:« هفت بار، افضل است».