شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ٤/ ١ تأكيد بر به پا داشتن نماز

سپس راهى باريك‌تر از مو و تيزتر از شمشير بر آن نهاده مى‌شود كه سه پل دارد.

پل نخست، امانت و رحمت، و دومى، نماز، و سومى، عدالت پروردگار جهانيان است كه جز او معبودى نيست، و مردم را وادار مى‌كنند كه از آن بگذرند. ابتدا رحمت و امانت، آنان را نگاه مى‌دارد و اگر از آن رهايى يافتند، نماز، آنها را نگاه مى‌دارد و اگر از آن رها شدند، در انتها به [عدالت‌] پروردگار جهانيان- كه يادش بزرگ باد- بر مى‌خورند و آن، همان سخن خداوند- تبارك و تعالى- است: «بى گمان، خدايت در كمين است».

مردم روى اين راه باريك، افتان و خيزان و گاه از آن آويزان پيش مى‌روند و فرشتگان پيرامون آن ندا مى‌دهند: اى بزرگوار! اى بردبار! ببخش و در گذر و به فضلت توجّهى دوباره كن و ما را به سلامت به در ببر. مردم مانند پشه‌ها بر گرد چراغ، به اين راه چنگ مى‌زنند، و چون كسى از آنها به رحمت خداى- تبارك و تعالى- نجات مى‌يابد، به او نظر عنايت مى‌كند و او مى‌گويد: ستايش، خدايى راست كه مرا به فضل و منّتش در پى نااميدى‌ام از تو [اى دوزخ‌] نجات داد. بى گمان، پروردگار ما آمرزشگر و قدردان است.

١٥١. امام باقر عليه السلام: ابو ذر مى‌گفت: ... اى طالب علم! نماز بخوان، پيش از آن كه بر شب و روزى دست نيابى كه در آن نماز بخوانى.

١٥٢. امام باقر عليه السلام: اى فُضيل! به هر يك از دوستان ما كه او را ديدى، سلام برسان و به آنان بگو: من مى‌گويم: من نمى‌توانم برايتان در برابر خداوند، كارى كنم، جز با پارسايى‌تان. پس زبانتان را حفظ و دستانتان را مهار كنيد و شكيبا و نمازخوان باشيد كه خداوند با صابران است.