شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٧ - ١/ ٨ وقتهاى نماز

وقت [نماز] عصر را نشان داد كه سايه هر چيز به اندازه خودش بود، و نماز مغرب را هنگام غروب خورشيد خواند. سپس هنگامى كه شفق ناپديد شد، نماز عشا را گزارد و نماز صبح را در تاريكى پايان شب، در حالى كه هنوز ستاره‌ها فراوان بودند، خواند. پس در اين وقت‌ها نماز بخوان و پيوسته با سنّتِ شناخته شده، همراه و در راهِ روشن [شريعت‌] باش».

٤٦. امام حسن عليه السلام: چند تن از يهوديان نزد پيامبر آمدند و داناترين آنها، پرسش‌هايى از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد. يكى از پرسش‌ها اين بود: به من بگو: چرا خداوند، اين پنج نماز را در پنج وقت بر امّتت در ساعاتى از شب و روز، واجب كرده است؟

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خورشيد هنگام زوال، حلقه‌اى دارد كه داخل آن مى‌شود و چون وارد آن مى‌شود، خورشيد زوال مى‌يابد و هر چيز كه پايين‌تر از عرش است، با حمد به تسبيح پروردگارم- كه جلالتش باشُكوه باد- مى‌پردازد و آن، لحظه‌اى است كه پروردگار جليل و بزرگم بر من درود مى‌فرستد. پس خداوند بر من و بر امّتم، در اين لحظه نماز را واجب كرد و فرمود: «نماز را از زوال خورشيد تا فراگير شدن شب به پا دار» ....

اما نماز عصر، ساعتى است كه آدم عليه السلام از درختِ منع شده خورد و خداى عز و جل او را از بهشت بيرون كرد. خداى عز و جل به فرزندان آدم فرمان داد تا اين نماز را تا روز قيامت بخوانند و آن را براى امّتم برگزيد، كه آن از محبوب‌ترين نمازها نزد خداوند است و به من سفارش كرد كه در ميان نمازها، محافظت بيشترى از آن بكنم.

اما نماز مغرب، لحظه‌اى است كه خداوند به آدم عليه السلام توجّهى دوباره كرد و ميان خوردن آدم از درختِ منع شده و توجّه دوباره خدا به او، سيصد سال دنيايى فاصله بود و بر مبناى روزهاى آخرت كه روزى دارد كه فاصله عصر تا عشا، مانند هزار سال است، و آدم سه ركعت نماز خواند: يك ركعت براى خطايش، يك ركعت براى خطاى حوّا و يك ركعت هم براى توبه‌اش. خداوند هم اين سه ركعت را بر امّتم‌