شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٩ - ١/ ٨ وقتهاى نماز

واجب كرد و آن ساعتى است كه دعا در آن مستجاب مى‌شود و پروردگارم به من وعده داده است كه هر كس او را در آن ساعت بخواند، پاسخش مى‌گويد و آن، همان نمازى است كه پروردگارم- تبارك و تعالى- در اين سخن به آن فرمان داده است: «خدا را تسبيح گوييد هنگامى كه به شب در مى‌آييد و هنگامى كه صبح مى‌كنيد».

اما نماز عشا، قبر تاريكى دارد و روز قيامت نيز تاريك است. پروردگارم عز و جل، به اين نماز فرمان داد تا قبر را روشن كند و به من و امّتم در گذار از صراط، نور عطا فرمايد. هيچ گامى به سوى نماز عشا برداشته نمى‌شود، مگر اين كه خداوند، آن قدم را بر آتش حرام مى‌كند. نماز عشا، همان نمازى است كه خداوند متعال و پاك، بر فرستادگان پيش از من برگزيد.

اما نماز فجر، خورشيد، هر گاه طلوع مى‌كند، بر دو شاخ شيطان مى‌تابد.

پروردگارم عز و جل به من فرمان داد تا پيش از تابيدن خورشيد، نماز صبح بخوانم، و پيش از آن كه كافر به خورشيد سجده برد، امّت من به خداوند عز و جل سجده كند، و شتاب به آن، براى خداوند عز و جل، محبوب‌تر است. اين، همان نمازى است كه فرشتگان شب و فرشتگان روز، شاهد آن هستند».

٤٧. امام صادق عليه السلام: وقت [نماز] صبح، از دميدن سپيده است تا آن كه روشنى صبح، آسمان را فرا بگيرد و سزاوار نيست عمداً از اين وقت به تأخير انداخته شود؛ ولى پس از آن [تا دميدن آفتاب‌]، وقت كسانى است كه سرگرم چيزى شده يا فراموش كرده و يا خواب مانده‌اند.

٤٨. امام صادق عليه السلام: وقت نماز صبح، از ظهور سپيده تا روشنى كامل [هوا] است.