٦٥١. امام زين العابدين عليه السلام: حقّ نماز، آن است كه بدانى نماز، در آمدن بر خداوند عزيز و جليل است و تو در پيشگاه خداوند عزيز و جليل ايستاده‌اى. پس اگر اين را دانستى، همچون بنده‌اى خوار و كوچك، خواهان و هراسان، اميدوار و ترسان، بيچاره و گريان، با وقار و اطمينان به بزرگداشت همو كه در برابرش ايستاده‌اى، مى‌پردازى و با دلت به او رو مى‌آورى و نماز را با حدود و حقوقش برپا مى‌دارى.[١]

٦٥٢. امام باقر عليه السلام: هنگامى كه به نماز مى‌ايستى، پاهايت را به هم نچسبان و ميانشان به اندازه حدّ اقل يك انگشت و حدّ اكثر يك وجب فاصله بده و شانه‌هايت را فرو انداز و دستانت را رها كن و انگشتانت را در هم نياويز؛ بلكه بر ران‌هايت و در راستاى زانوانت باشند و نگاهت به سجده‌گاهت باشد.

هنگامى كه ركوع مى‌كنى، دو پايت را در يك رديف بگذار و ميانشان به اندازه يك وجب فاصله مى‌دهى. زانوانت را در كف دستانت بگير و دست راستت را بر زانوى راستت و پيش از دست چپت مى‌نهى و با سر انگشتانت برآمدگى زانويت را نيك بگير و هنگامى كه آنها را بر زانوانت نهادى، از هم بازشان كن. اگر سر انگشتانت را در ركوع به زانوانت رساندى، كفايت مى‌كند؛ ولى من دوست‌تر دارم زانوانت را در كف دستانت بگيرى و انگشتانت را بر برآمدگى زانوانت بنهى و آنها را از هم باز كنى.

كمرت را راست نگه دار و نگاهت به ميان قدم‌هايت باشد.

هنگامى كه خواستى به سجده بروى، دستانت را به تكبير بلند كن و به سجده بيفت و دستانت را با هم و پيش از زانوانت بر زمين بنه و ساعدهاى دستانت را چون درندگان بر زمين نگستران و بر زانوان و ران‌هايت نيز مگذار؛ بلكه با آرنج‌هايت بال بساز و كف دستانت را به زانوانت نچسبان و به صورتت نيز نزديك مگردان؛ بلكه ميان آن دو و در راستاى شانه‌هايت باشد، نه رو به روى زانوانت، بلكه اندكى از آنها

[١]. در تحف العقول چنين آمده است:« با سكون و سكوت و فروتنى و نرمى با او راز و نياز مى‌كنى و از او مى‌خواهى كه تو را از بند خطا و هلاكت گناهانت رها كند، كه جز خدا، قدرتى نيست».