شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧١ - ٦/ ٥ - ٦ كامل آوردن و طول دادن ركوع و سجود

مقصود از بر پا داشتن نماز، طول دادن ركوع و سجود است».

٥٨٣. تهذيب الأحكام‌- به نقل از سماعه-: از ايشان‌[١] پرسيدم: آيا ركوع و سجود در قرآن نازل شده است؟

فرمود: «بلى، سخن خداى عز و جل: «اى ايمان آورندگان! ركوع و سجود كنيد»».

گفتم: حدّ ركوع و سجود چيست؟

فرمود: «آنچه از ركوع كفايت مى‌كند، سه تسبيح است. مى‌گويى:" سبحان اللَّه، سبحان اللَّه" تا سه بار و هر كس كه توان طول دادن ركوع و سجودش را دارد، آن دو را تا آن جا كه مى‌تواند، با تسبيح و ستايش و بزرگداشت خداوند و دعا و زارى طول بدهد كه بنده در سجده از هر وقت ديگر به پروردگارش نزديك‌تر است؛ امّا هنگامى كه امام جماعت با مردم نماز مى‌خواند، سزاوار نيست كه نماز را براى آنان طول بدهد؛ زيرا در ميان مردم، اشخاص ناتوان و گرفتار هستند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هنگامى كه با مردم نماز مى‌خواند، بر آنان سبك مى‌گرفت».[٢]

٥٨٤. امام باقر عليه السلام: هر كس ركوعش را كامل بگزارد، گرفتار وحشت قبر نمى‌شود.

٥٨٥. امام صادق عليه السلام: هر گاه بنده سجده كند و آن را طول دهد، ابليس فرياد بر مى‌آورد: «اى واى! او اطاعت كرد و من سرپيچى كردم. او سجده كرد و من خوددارى كردم».

[١]. حديث‌شناسان به اين گونه احاديث،« مضمر» مى‌گويند؛ زيرا راوى، گوينده سخن را با ضمير ياد كرده‌است. تحقيقات گسترده، گوينده برخى از اين احاديث را معيّن كرده كه در اين جا به احتمال فراوان، مقصود، امام صادق عليه السلام است.( م)

[٢]. در الاستبصار، حديث فقط تا« سه بار سبحان اللّه» آمده است.