شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٩ - ٦/ ٢ - ٦ خشوع و حضور قلب

٤٣٢. امام باقر عليه السلام: هنگامى كه به نماز مى‌ايستى، پيوسته با توجّه باش؛ چرا كه از نماز، آنچه را به آن توجّه دارى، به حساب مى‌آيد.

٤٣٣. امام صادق عليه السلام: همانا من دوست دارم باايمان شما، هنگامى كه به نماز واجب مى‌ايستد، دلش را به سوى خدا كند و به كار دنيايى مشغول ندارد. هيچ باايمانى در نماز، دل به سوى خدا نمى‌كند، مگر اين كه خداوند به او رو مى‌آورد و دل‌هاى مؤمنان را به او علاقه‌مند مى‌سازد، پس از آن كه خود نيز او را دوست دارد.

٤٣٤. امام صادق عليه السلام: هنگامى كه بنده به نماز مى‌ايستد، خداوند به او رو مى‌كند و همواره به او توجّه دارد تا آن كه بنده سه بار به چيز ديگرى توجّه كند. پس از سه بار، خداوند از او روى مى‌گرداند.

٤٣٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداى متعال پارسايى، بى‌رغبتى به دنيا و توجّه به خداى متعال در نماز را براى بنده‌اى گرد نمى‌آورد، جز آن كه برايش اميد بهشت مى‌برم.

٤٣٦. مصباح الشريعة- در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است-: هنگامى كه به قبله رو كردى، دنيا و آنچه را در آن است و مردم و آنچه را در پى آن هستند، فراموش كن و بزرگى خدا را به چشم دل، نظاره كن و ايستادنت را در پيشگاهش به ياد آر، در آن روز كه هر كس از آنچه پيش فرستاده، آگاه مى‌شود و به سوى مولاى حقيقى‌اش باز گردانده مى‌شود، و با گام ترس و اميد در پيشگاهش بايست.

پس هنگامى كه خدا را بزرگ شمردى (تكبير گفتى)، آنچه را در ميان آسمان برين و خاك زيرين است، كوچك بشمار. بى گمان، خداوند، آن هنگام كه از دل كسى آگاه مى‌شود كه او را [به زبان‌] بزرگ شمرده اما حقيقت آن را نپذيرفته است، مى‌گويد: «اى دروغگو! آيا با من حيله مى‌كنى؟ به عزّت و جلالم سوگند، تو را از شيرينى ذكرم محروم مى‌سازم و از نزديكى‌ات به درگاهم و شادمانى مناجاتم،