رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٣ - مكان نمازگزار

شود كه در چنين جايى نماز بخواند، بايد به قدرى كه ممكن است، قيام، ركوع و سجود را بجا آورد.

* شرط پنجم: در مكانهايى نباشد كه ماندن، نشستن يا ايستادن روى آن حرام است.

بنابر اين نماز خواندن روى چيزى كه ايستادن و يا نشستن روى آن موجب بى‌احترامى و هتك حرمت به چيزى مى‌شود كه هتك حرمت آن حرام است- مثل فرشى كه اسم خداوند متعال و يا آيات قرآن يا اسامى معصومين عليهم السلام بر آن نوشته شده است- جايز نيست.

* شرط ششم: مكان نمازگزار نبايد جلوتر از قبر معصومين عليهم السلام باشد.

«مسأله ٩٠٩» اگر در نماز چيزى مانند ديوار بين او و قبر مطهّر فاصله باشد كه بى‌احترامى نشود، اشكال ندارد، ولى فاصله شدن صندوق شريف و ضريح و پارچه‌هايى كه روى آن افتاده كافى نيست.

* شرط هفتم: مكان نمازگزار اگر نجس است، به گونه‌اى مرطوب نباشد كه رطوبت آن به بدن يا لباس او برسد؛ ولى اگر جايى كه پيشانى را بر آن مى‌گذارد نجس باشد، حتّى در صورتى كه خشك نيز باشد، نماز باطل است و احتياط مستحب آن است كه در مكان نجس نماز خوانده نشود، مخصوصاً اگر عين نجاست در آن وجود داشته باشد.

* شرط هشتم: جاى پيشانى نمازگزار از جاى قدم‌ها و زانوهاى او بيش از چهار انگشت بسته، پست‌تر يا بلندتر نباشد.

* شرط نهم: اگر زن و مردى در يك مكان نماز مى‌خوانند، بنابر احتياط واجب مكان نماز زن بايد به گونه‌اى باشد كه عرفاً عقب‌تر از مكان نماز مرد قلمداد شود، اگرچه بهتر است كه در تمام حالات نماز، زن عقب‌تر از مرد باشد، به اين معنى كه جاى سجده او از جاى ايستادن مرد عقب‌تر باشد.

«مسأله ٩١٠» اگر بين مرد و زن به اندازه ده ذراع فاصله باشد و يا آن كه ما بين آنها ديوار يا پرده يا چيز ديگرى وجود داشته باشد، جلوتر بودن زن از مرد در نماز اشكالى ندارد.

«مسأله ٩١١» شرط مذكور مربوط به موردى است كه هر دو نمازگزار بالغ باشند