رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦٦ - نايب گرفتن براى نماز

و لازم نيست اطمينان داشته باشند كه به صورت صحيح انجام داده است، بلكه اگر علم به بطلان عمل او نداشته باشند، كافى است.

«مسأله ١٤٤٩» اگر كسى كه ديگرى را براى نمازهاى ميّت اجير كرده، بفهمد كه اجير عمل را بجا نياورده يا باطل انجام داده، بايد دوباره اجير بگيرد.

«مسأله ١٤٥٠» هرگاه شك كند كه اجير عمل را انجام داده يا نه، اگر اجير بگويد:

«انجام داده‌ام»، انجام دادن مجدّد لازم نيست و همچنين اگر شك كند كه عمل او صحيح بوده يا نه، گرفتن اجير لازم نيست.

«مسأله ١٤٥١» بنابر احتياط واجب نمى‌توان كسى را كه عذرى دارد- مثلًا نشسته و يا با تيمّم و يا با وضوى جبيره‌اى نماز مى‌خواند- براى نمازهاى ميّت اجير كرد.

«مسأله ١٤٥٢» مرد براى زن و زن براى مرد مى‌تواند اجير شود و در بلند خواندن و آهسته خواندن نماز، بايد به تكليف خود عمل نمايد.

«مسأله ١٤٥٣» كسى كه براى نماز اجير شده، بايد طبق وظيفه خود عمل كند، ولى اگر كيفيّت مخصوصى براى خواندن نماز شرط شده باشد و به نظر اجير آن كيفيّت موجب بطلان نماز نباشد، بايد بر طبق آن عمل كند.

«مسأله ١٤٥٤» اگر با اجير شرط نكنند كه نماز را با چه مقدار از مستحبّات آن بخواند، بايد مقدارى از مستحبّات نماز را كه معمول است بجا آورد.

«مسأله ١٤٥٥» لازم نيست قضاى نمازهاى ميّت به ترتيب خوانده شود، مگر نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشاى قضا شده از يك روز.

«مسأله ١٤٥٦» اگر بخواهند براى ميّت چند نفر را اجير كنند كه نماز بخوانند، لازم نيست براى آنها وقت مرتّب معيّن كنند كه با هم شروع در عمل نكنند، مگر در مورد نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشاى قضا شده از يك روز.

«مسأله ١٤٥٧» اگر كسى اجير شود كه مثلًا در مدت يك سال نمازهاى ميّت را بخواند، ولى پيش از تمام شدن سال بميرد، بايد براى نمازهايى كه مى‌دانند بجا نياورده، شخص ديگرى را اجير نمايند، بلكه براى نمازهايى هم كه احتمال مى‌دهند بجا نياورده،