رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٥٦ - شرايط شير دادنى كه علّت محرم شدن است

دوم: شير آن زن از حرام نباشد، پس اگر شير بچّه‌اى را كه از راه زنا به دنيا آمده به بچّه ديگرى بدهند، به واسطه آن شير، بچّه به كسى محرم نمى‌شود.

سوم: بچّه شير را از پستان بمكد، پس اگر شير را در گلوى او بريزند به كسى محرم نمى‌شود.

چهارم: شير، خالص بوده و با چيز ديگرى مخلوط نباشد مگر اين كه آنچه با شير مخلوط شده به گونه‌اى كم باشد كه در شير مستهلك شود.

پنجم: شير بر اثر زايمان باشد نه اين كه به واسطه مكيدن، شير در پستان پديدار شود.

ششم: شير از يك شوهر باشد؛ پس اگر زن شيردهى را طلاق دهند و بعد شوهر ديگرى كند و از او آبستن شود و تا هنگام زاييدن، شيرى كه از شوهر اوّل داشته باقى باشد و مثلًا هشت دفعه پيش از زاييدن از شير شوهر اوّل و هفت دفعه بعد از زاييدن از شير شوهر دوم به بچّه‌اى بدهد، آن بچّه به كسى محرم نمى‌شود.

هفتم: بچّه به واسطه بيمارى شير را برنگرداند و اگر شير را برگرداند، بنابر احتياط واجب كسانى كه به واسطه شير خوردن به آن بچّه محرم مى‌شوند، بايد با او ازدواج نكنند و نگاه محرمانه هم به او ننمايند.

هشتم: بچّه پانزده مرتبه يا يك شبانه روز- به گونه‌اى كه در مسأله بعد گفته مى‌شود- به قدرى شير بخورد كه سير شود؛ بلكه اگر ده مرتبه هم به او شير بدهند، احتياط مستحب آن است كسانى كه به واسطه شير خوردن به او محرم مى‌شوند، با او ازدواج نكنند و نگاه محرمانه هم به او ننمايند.

نهم: دو سال بچّه تمام نشده باشد و اگر بعد از تمام شدن دو سال او را شير دهند، به كسى محرم نمى‌شود، بلكه اگر مثلًا پيش از تمام شدن دو سال، چهارده مرتبه و بعد از آن يك مرتبه شير بخورد، به كسى محرم نمى‌شود؛ ولى چنانچه از هنگام زاييدن زن شيرده بيشتر از دو سال گذشته باشد و شير او باقى باشد و بچّه‌اى را شير بدهد، آن بچّه به كسانى كه گفته شد، محرم مى‌شود.

«مسأله ٢٩٥٥» بايد بچّه در بين يك شبانه روز، غذا يا شير كس ديگرى رانخورد؛