رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٨٠ - اذان و اقامه

مطلق نمايد نه قصد اقامه و از «حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ» تا «حَىَّ عَلى‌ خَيْرِ الْعَمَلِ» را به اميد ثواب بگويد.

«مسأله ٩٥٠» كسى كه اذان و اقامه ديگرى را به طور كامل شنيده، چه با او گفته باشد و چه نگفته باشد، در صورتى كه بين آن اذان و اقامه و نمازى كه مى‌خواهد بخواند، زياد فاصله نشده باشد، مى‌تواند براى نماز خود اذان و اقامه نگويد.

«مسأله ٩٥١» اگر مرد اذان زن را بشنود، اذان از او ساقط نمى‌شود، چه آن را به قصد لذّت بشنود و چه بدون قصد لذت.

«مسأله ٩٥٢» اذان و اقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد؛ ولى چنانچه زنى با جماعت مردان محرم باشد، اذان او براى آن جماعت كافى است، اگرچه احتياط مستحب آن است كه به آن اكتفا نشود.

«مسأله ٩٥٣» اقامه بايد بعد از اذان گفته شود و اگر قبل از اذان بگويند، صحيح نيست.

«مسأله ٩٥٤» اگر كلمات اذان و اقامه را بدون ترتيب بگويد، مثلًا «حَىَّ عَلَى الْفَلاحِ» را پيش از «حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ» بگويد، بايد از جايى كه ترتيب به هم خورده، دوباره بگويد.

«مسأله ٩٥٥» بايد بين اذان و اقامه فاصله ندهد و اگر بين آنها به قدرى فاصله دهد كه اذانى كه گفته، اذان اين اقامه حساب نشود، مستحب است دوباره اذان و اقامه را بگويد و نيز اگر بين اذان و اقامه و نماز به قدرى فاصله دهد كه اذان و اقامه آن نماز حساب نشوند، مستحب است دوباره براى آن نماز اذان و اقامه بگويد.

«مسأله ٩٥٦» اذان و اقامه بايد به عربى صحيح گفته شود، پس اگر كسى به عربى غلط بگويد يا به جاى يك حرف، حرف ديگرى را بگويد يا مثلًا ترجمه آن را بگويد، صحيح نيست.

«مسأله ٩٥٧» اذان و اقامه بايد بعد از داخل شدن وقت نماز گفته شود و اگر عمداً يا از روى فراموشى پيش از وقت بگويد، باطل است.

«مسأله ٩٥٨» اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه، بايد اذان را بگويد، ولى اگر مشغول اقامه شود و شك كند كه اذان گفته يا نه، گفتن اذان لازم نيست.