رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٠٥ - ٧- باقى ماندن بر جنابت، حيض يا نفاس تا اذان صبح

باطل است و قضا و كفّاره بر او واجب است.

«مسأله ١٧١٠» اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بيدار شود و بداند يا احتمال دهد كه اگر دوباره بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مى‌شود و تصميم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان بيدار نشود، بايد روزه آن روز را قضا كند، ولى كفّاره ندارد و اگر از خواب دوم بيدار شود و با احتمال بيدار شدن براى مرتبه سوم بخوابد و تا اذان صبح بيدار نشود، علاوه بر قضا احتياطاً كفّاره نيز بر او واجب مى‌شود و خواب‌هاى بعد از خواب سوم كه تا اذان صبح ادامه پيدا مى‌كنند نيز حكم خواب سوم را دارند.

«مسأله ١٧١١» احكامى كه در مورد خوابيدن پس از جنابت در روزه رمضان در چند مسأله قبل گفته شد، بنابر احتياط واجب در بقيه روزه‌هاى واجب معيّن، مثل روزه نذر معيّن نيز جارى است.

«مسأله ١٧١٢» خوابى كه در آن محتلم شده، خواب اوّل محسوب نمى‌شود، بلكه اگر از آن خواب بيدار شود و دوباره بخوابد، خواب اوّل حساب مى‌شود.

«مسأله ١٧١٣» اگر روزه‌دار در روز رمضان محتلم شود، واجب نيست فوراً غسل كند.

«مسأله ١٧١٤» هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده، اگرچه بداند پيش از اذان محتلم شده، روزه او صحيح است.

«مسأله ١٧١٥» باقى ماندن بر جنابت در روزه رمضان و بقيه روزه‌هاى واجب معيّن، چنانچه از روى عمد نباشد، باعث باطل شدن روزه نمى‌شود؛ ولى كسى كه مى‌خواهد قضاى روزه رمضان را بگيرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگرچه از روى عمد نيز نباشد، روزه او باطل است و بنابر احتياط واجب حكم بقيه روزه‌هاى واجب غير معيّن (مثل روزه كفّاره) نيز مثل قضاى روزه رمضان است.

«مسأله ١٧١٦» كسى كه مى‌خواهد قضاى روزه رمضان را بگيرد، اگر بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده و بداند پيش از اذان محتلم شده است، چنانچه وقت قضاى روزه تنگ باشد، مثلًا پنج روز روزه قضاى رمضان داشته باشد و پنج روز نيز به‌