رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٩٨ - ٧- سجود

«مسأله ١٠٦٧» مستحب است پيش از رفتن به ركوع در حالى كه راست ايستاده، تكبير بگويد و در ركوع زانوها را به طرف عقب دهد، پشت را صاف نگهدارد و گردن را بكشد و مساوى پشت نگهدارد، بين دو قدم را نگاه كند، پيش از ذكر يا بعد از آن صلوات بفرستد و بعد از آن كه از ركوع برخاست و راست ايستاد، در حال آرامش بدن بگويد:

«سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ».

٧- سجود

«مسأله ١٠٦٨» نمازگزار بايد در هر ركعت از نمازهاى واجب و مستحب، بعد از ركوع دو سجده بجا آورد و در سجده لازم است كه پيشانى و كف دو دست و سر دو زانو و دو انگشت بزرگ پاها را بر زمين بگذارد.

«مسأله ١٠٦٩» لازم نيست تمام پيشانى روى زمين قرار گيرد، بلكه به اندازه‌اى كه عرفاً سجده گفته شود، كفايت مى‌كند و بنابر احتياط جاى سجده نبايد از مقدار يك درهم كمتر باشد و اگر همين مقدار متفرق بوده ولى مثل دانه‌هاى تسبيح به هم اتصال داشته باشد، اشكال ندارد.

«مسأله ١٠٧٠» دو سجده روى هم يك «ركن» است و اگر كسى در نماز واجب عمداً يا از روى فراموشى هر دو را ترك كند يا دو سجده ديگر به آنها اضافه نمايد، نماز او باطل است.

«مسأله ١٠٧١» اگر عمداً يك سجده را كم يا زياد كند، نماز باطل مى‌شود و اگر سهواً در يك ركعت يك سجده زيادى به جا آورد، نمازش صحيح است و چنانچه سهواً يك سجده را به جا نياورد، حكم آن در مسائل بعدى گفته خواهد شد.

«مسأله ١٠٧٢» اگر پيشانى را عمداً يا سهواً به زمين نگذارد، سجده نكرده است، اگرچه اعضاى ديگر سجده به زمين برسند، ولى اگر پيشانى را به زمين بگذارد و سهواً اعضاى ديگر را به زمين نرساند يا سهواً ذكر نگويد، سجده صحيح است.

«مسأله ١٠٧٣» حكم ذكر سجده مانند حكم ذكر ركوع است كه در مسأله ١٠٥٢