رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٣١ - احكام وصيّت

مظالم بدهكار باشد، بايد فوراً بدهد و اگر نتواند بدهد، چنانچه از خودش مال داشته باشد يا احتمال دهد كه كسى آنها را ادا نمايد، بايد وصيّت كند و همچنين است اگر حجّ بر او واجب باشد.

«مسأله ٣٣٠٨» كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌بيند، اگر نماز و روزه قضا داشته باشد، بايد وصيّت كند كه از مال خودش براى آنها اجير بگيرند، بلكه اگر مال نداشته باشد ولى احتمال بدهد كسى بدون آن كه چيزى بگيرد آنها را انجام دهد، بازهم واجب است وصيّت نمايد و اگر قضاى نماز و روزه‌هاى او به تفصيلى كه در مسأله ١٤٢٩ تا ١٤٤٢ گفته شد، بر پسر بزرگ‌تر وى واجب باشد، بايد به او اطّلاع دهد يا وصيّت كند كه براى او بجا آورند.

«مسأله ٣٣٠٩» كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مى‌بيند، اگر مالى پيش كسى داشته باشد يا در جايى پنهان كرده باشد كه ورثه ندانند، چنانچه به واسطه ندانستن، حقّ آنان از بين برود، بايد به آنان اطّلاع دهد و لازم نيست براى بچّه‌هاى صغير خود قيّم و سرپرست معيّن كند، ولى اگر به گونه‌اى باشد كه بدون قيّم، مال آنان از بين برود يا خود آنان ضايع شوند، بايد براى آنان قيّم امينى معيّن نمايد.

«مسأله ٣٣١٠» كسى كه مى‌خواهد وصيّت كند، مى‌تواند با اشاره‌اى كه مقصودش را بفهماند وصيّت كند، ولى تا مى‌تواند بايد به گونه‌اى وصيّت كند كه مقصود را بدون ابهام بفهماند.

«مسأله ٣٣١١» اگر نوشته‌اى به امضا يا مُهر ميّت ببينند، چنانچه مقصود او را بفهماند و معلوم باشد كه براى وصيّت كردن نوشته، بايد مطابق آن عمل كنند.

«مسأله ٣٣١٢» كسى كه وصيّت مى‌كند، بايد عاقل و بالغ باشد، ولى بچّه ده ساله‌اى كه خوب و بد را تشخيص مى‌دهد، اگر براى كار خوبى مثل ساختن مسجد و پل وصيّت كند، صحيح است و نيز وصيّت كننده بايد از روى اختيار وصيّت كند و نيز وصيّت سفيه نسبت به اموالش صحيح نيست، اگرچه حاكم شرع هم او را از تصرّف در اموال خود منع نكرده باشد.