رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٢٣ - احكام نَذْر و عَهْد

مستحبّى را ترك كند، نذر او صحيح نيست.

«مسأله ٣٢٧٥» اگر نذر كند كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد، چنانچه بجا آوردن و ترك آن از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست و اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر كند- مثلًا نذر كند غذايى را بخورد تا براى عبادت قوّت بگيرد- نذر او صحيح است و نيز اگر ترك آن از جهتى بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر كند كه آن را ترك نمايد- مثلًا براى اين كه پرخورى مضر است، نذر كند كه زياد غذا نخورد- نذر او صحيح مى‌باشد.

«مسأله ٣٢٧٦» اگر نذر كند نماز واجب خود را در جايى بخواند كه به خودىِ خود ثواب نماز در آنجا زياد نيست- مثلًا نذر كند نماز را در اتاق بخواند- چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد- مثلًا به واسطه اين كه خلوت است انسان حضور قلب پيدا مى‌كند- نذر صحيح است.

«مسأله ٣٢٧٧» اگر نذر كند عملى را انجام دهد، بايد به همان نحو كه نذر كرده بجا آورد، پس اگر نذر كند كه روز اوّل ماه صدقه بدهد يا روزه بگيرد يا نماز اوّل ماه بخواند، اگر قبل از آن روز يا بعد از آن بجا آورد، كفايت نمى‌كند و نيز اگر نذر كند كه وقتى بيمار او خوب شد صدقه بدهد، اگر پيش از آن كه بيمار خوب شود صدقه بدهد، كافى نيست.

«مسأله ٣٢٧٨» اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معيّن نكند، چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيّات آن را معيّن نكند، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند كفايت مى‌كند و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معيّن نكند، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده، به نذر عمل كرده است و اگر نذر كند كارى براى خدا بجا آورد، در صورتى كه يك نماز بخواند يا يك روز روزه بگيرد يا چيزى صدقه بدهد، نذر خود را انجام داده است.

«مسأله ٣٢٧٩» اگر نذر كند روز معيّنى را روزه بگيرد و در آن روز به سفر برود، چنانچه به هنگام نذر مقصودش اين بود كه حتّى در حال سفر نيز روزه بگيرد، بايد همان‌