رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٤٩ - نماز مسافر

براى كارش تغيير دهد- اگرچه يك مرتبه هم باشد- نمازش در آن مسير تمام است.

«مسأله ١٣٣٨» اگر كسى كه شغل او مسافرت است، براى كار ديگرى مثل زيارت يا حجّ مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند؛ ولى اگر مثلًا راننده‌اى اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد و در ضمن خودش نيز زيارت كند، بايد نماز را تمام بخواند.

«مسأله ١٣٣٩» حمله‌دار- يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكّه مسافرت مى‌كند- چنانچه در بيشتر ايام سال مشغول اين كار باشد، بايد نماز را تمام بخواند، ولى اگر فقط در ايام حجّ يا در ايام مخصوصى از سال به اين كار مبادرت ورزد، بايد نماز را در سفر شكسته بخواند.

«مسأله ١٣٤٠» كسى كه مثلًا فقط در تابستان يا زمستان شغل او مسافرت است، مثل راننده‌اى كه فقط در تابستان يا زمستان اتومبيل خود را كرايه مى‌دهد، بايد در سفرى كه شغل او مى‌باشد، نماز را تمام بخواند و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

«مسأله ١٣٤١» راننده و دوره‌گردى كه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مى‌كنند، چنانچه اتفاقاً سفر هشت فرسخى بروند، بايد نماز را شكسته بخوانند.

«مسأله ١٣٤٢» كسى كه در شهرها سياحت مى‌كند و براى خود وطنى اختيار نكرده، بايد نماز را تمام بخواند.

«مسأله ١٣٤٣» كسى كه شغل او مسافرت نيست، اگر مثلًا در شهر يا در روستا جنسى داشته باشد كه براى حمل و نقل آن مسافرت‌هاى پى‌درپى بكند، بايد نماز را شكسته بخواند.

«مسأله ١٣٤٤» كسى كه از وطن خود صرف نظر كرده و مى‌خواهد وطن ديگرى براى خود اختيار كند، اگر شغل او مسافرت نباشد، بايد در مسافرت نماز را شكسته بخواند؛ ولى چنانچه قصد او اين باشد كه وطنى براى خود اختيار نكند و يا اين كه مردّد باشد كه وطن اختيار كند يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.

«مسأله ١٣٤٥» كسى كه دو وطن دارد، نمازش در هر دو وطن تمام است و