رساله توضيح المسائل - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٠٥ - نفاس

مى‌ماند انسان مى‌شد يا نه، لازم نيست وارسى كند و خونى كه از او خارج مى‌شود شرعاً خون نفاس نيست.

«مسأله ٥٤٣» وظيفه نفساء در امور واجب و حرام مانند حائض است؛ همچنين اعمالى كه براى حائض مستحب و مكروه است، براى نفساء نيز مستحب و مكروه مى‌باشد.

«مسأله ٥٤٤» طلاق دادن زنى كه در حال نفاس مى‌باشد، باطل و نزديكى كردن با او حرام مى‌باشد.

«مسأله ٥٤٥» زن پس از پاك شدن از خون نفاس، براى اين كه عبادات خود را به جا آورد، بنابر احتياط بايد غسل كند و اگر دوباره خون ببيند، چنانچه مجموع روزهايى كه خون ديده و روزهايى كه در وسط پاك بوده، ده روز يا كمتر از ده روز باشد، تمام آن نفاس است و اگر در روزهايى كه پاك بوده روزه واجب گرفته باشد، بايد قضا نمايد.

«مسأله ٥٤٦» اگر زن از خون نفاس پاك شود و احتمال دهد كه در باطن خون باشد، مى‌تواند مقدارى پنبه داخل فرج نمايد و كمى صبر كند و آن را بررسى نمايد و اگر معلوم شود كه پاك شده، براى عبادت‌هاى خود غسل مى‌كند.

«مسأله ٥٤٧» زنى كه عادت حيض او كمتر از ده روز است، اگر بيشتر از روزهاى عادت خود خون نفاس ببيند، بايد به اندازه روزهاى عادت خود را نفاس قرار دهد و بعد از آن تا دو روز عبادت را ترك نمايد و مستحب است تا روز دهم عبادت را ترك كند، اگرچه پس از دو روز مى‌تواند با اعمال استحاضه عبادات خود را بجا آورد، پس اگر خون از ده روز بگذرد، روزهاى عادت او نفاس و بقيّه استحاضه است و اگر عبادت را ترك كرده، بايد آن را قضا كند.

«مسأله ٥٤٨» زنى كه در حيض عادت دارد، اگر بعد از زايمان خون ببيند و از ده روز بيشتر شود و استمرار پيدا كند، به اندازه روزهاى عادت او نفاس است و ده روز از خونى كه بعد از نفاس مى‌بيند، اگرچه در روزهاى عادت ماهانه‌اش باشد، استحاضه است؛ مثلًا زنى كه عادت حيض او از بيستم هر ماه تا بيست و هفتم آن است، اگر روز دهم ماه زاييد