«مسأله ٣٣١٣» كسى كه از روى عمد به قصد خودكشى مثلًا زخمى به خود زده يا سمّى خورده است كه به واسطه آن، يقين يا گمان به مردن او پيدا مى‌شود، اگر بعد از اين عمل وصيّت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند، صحيح نيست، ولى اگر قبل از آن وصيّت كرده باشد، صحيح است.

«مسأله ٣٣١٤» اگر انسان وصيّت كند كه چيزى به كسى بدهند، در صورتى آن كس مالك آن چيز مى‌شود كه آن را قبول كند، اگرچه قبول در حالِ حيات وصيّت كننده باشد.

«مسأله ٣٣١٥» وصىّ بايد مسلمان و عاقل و مورد اطمينان باشد و به احتياط واجب بايد بالغ باشد، ولى غير بالغ را مى‌توان به همراه بالغ وصى قرار داد، در اين صورت اجراى وصيّت با بالغ خواهد بود و پس از بلوغ صغير، با هم به وصيّت عمل مى‌كنند.

«مسأله ٣٣١٦» اگر كسى چند وصى براى خود معيّن كند، چنانچه اجازه داده باشد كه هر كدام به تنهايى به وصيّت عمل كنند، لازم نيست در انجام وصيّت از يكديگر اجازه بگيرند و اگر اجازه نداده باشد- چه گفته باشد كه همه با هم به وصيّت عمل كنند و چه نگفته باشد- بايد با نظر يكديگر به وصيّت عمل نمايند و اگر حاضر نشوند كه با يكديگر به وصيّت عمل كنند و در تشخيص مصلحت اختلاف داشته باشند، در صورتى كه تأخير و مهلت دادن باعث شود كه عمل به وصيّت معطّل بماند، حاكم شرع آنها را مجبور مى‌كند كه تسليم نظر كسى شوند كه صلاح را تشخيص دهد و اگر اطاعت نكنند، به جاى آنان ديگران را معيّن مى‌نمايد و اگر يكى از آنان قبول نكرد، يك نفر ديگر را به جاى او تعيين مى‌نمايد.

«مسأله ٣٣١٧» اگر انسان از وصيّت خود برگردد، مثلًا بگويد ثلث مالش را به كسى بدهند و بعد بگويد به او ندهند، وصيّت باطل مى‌شود و اگر وصيّت خود را تغيير دهد، مثل آن كه قيّمى براى بچّه‌هاى خود معيّن كند و بعد ديگرى را به جاى او قيّم نمايد، وصيّت اوّل او باطل مى‌شود و بايد به وصيّت دوم او عمل نمايند.

«مسأله ٣٣١٨» اگر كارى كند كه معلوم شود از وصيّت خود برگشته، مثلًا خانه‌اى را كه وصيّت كرده به كسى بدهند، بفروشد يا ديگرى را براى فروش آن وكيل نمايد،